Filatelija

Značajni događaji u umetničkim minijaturama.

Program prigodnih poštanskih maraka

Lunarni horoskop – godina Svinje

Lunarni kalendar je zasnovan na ciklusima Mesečevih mena, mada većina lunarnih kalendara predstavlja u stvari lunisolarne kalendare. To znači da kalendarski meseci odgovaraju Mesečevim ciklusima ali se povremeno dodaju interkalarni meseci kako bi se ovi ciklusi usaglasili sa solarnom godinom. Među ovakvim kalendarima su kineski, hebrejski i hindu kalendari, kao i većina kalendarskih sistema korišćenih u antici.

Lunarni kalendari se razlikuju po tome kojim danom počinje mesec. U kineskom kalendaru, prvi dan je astronomski određen konjunkcijom Sunca i Meseca u kineskoj časovnoj zoni.

Kineski zodijak spada u najstarije poznate astrološke sisteme. Sastoji se od 12 znakova od kojih svaki vlada jednom lunarnom godinom. Ovi znaci zodijaka nose nazive životinja (Pacov, Bivo, Tigar, Zec, Zmaj, Zmija, Konj, Koza, Majmun, Petao, Pas, Svinja). Pored osnovnih znakova, u kineskom horoskopu veoma su bitni i elementi: drvo, metal, voda, vatra i zemlja. Kineska astrologija zasnovana je na saznanjima starih astronoma i tradicionalnom kineskom kalendaru. Ona je takođe povezana i sa drevnim učenjima o tri harmonije – raj, zemlja i voda, učenjem vu ksing, jin i jang, pet planeta, 10 nebeskih tokova i 12 zemaljskih grana, itd.

U lunarnom horoskopu, 2019. je godina Svinje i počinje 5. februara. Osobe rođene u znaku Svinje su vredne, saosećajne i darežljive. Imaju odličnu sposobnost koncentracije, pa jednom kada sebi postave cilj, svu svoju energiju uložiće da ga postignu. Veoma retko traže pomoć drugih ljudi, ali su vrlo rado spremni da pomoć pruže. Kada se suoče s problemima, Svinje će ga rešiti pažljivo postupajući, bez obzira koliko veliki problem bio. Svinje imaju veoma snažan osećaj odgovornosti koji ih tera da dovrše sve što počnu.

Prema lunarnom horoskopu, 2019. će biti godina bogatstva i sreće. Godina odlična za sticanje imetka i investiranje, puna radosti, godina prijateljstva i ljubavi za sve znake zodijaka; plodna godina, jer Svinja privlači uspeh u svim sferama života.

Likovno rešenje: mr Boban Savić, akademski slikar.

Kataloške informacije

5. februar 2019.

Umetnička obrada Boban Savić

Višebojni ofset „Forum” N.Sad; z.č. 13 3/4

899. 23,00 din (višebojna) 175.000

900. 74,00 din(višebojna) 50.000

Tabak: 25

Na kovertu sa žigom PD (FDC)

Nacrti: 899. Svinja i stilizovani natpisi iz kineskog lunarnog horoskopa;

900. Svinja i stilizovani natpisi iz kineskog lunarnog horoskopa

Veličina marke : 35x29mm

Važe neograničeno.

Vaskrs

Vaskrsna nedelja određuje dan godišnje proslave Hristovog vaskrsnuća. Datum nije fiksni, a izračunava se na osnovu astronomije, odnosno datuma punog Meseca koji je prethodio Hristovom vaskrsnuću 30. godine p. n. e.

Vaskrs je jedan od najvažnijih hrišćanskih praznika. To je dan večne radosti, dan kada je Hrist, Sin Božji, pobedio smrt. Činom vaskrsnuća Isus Hrist je dokazao svoje božanske moći i otvorio vrata večnog života, radosti i sreće koje možemo naći u veri našoj.

Na Vaskršnju nedelju zvona zvone na crkvama, a narod sa svojim sveštenikom obilazi oko crkve. Posle trećeg obilaska, staje se ispred crkve. Sveštenik nosi krst, sveću i kandilo i poje vaskršnju liturgiju. Vrata se otvaraju i narod ulazi u crkvu gde se liturgija nastavlja. Kada se završi, narod se pozdravlja rečima: „Hristos vaskrse”, „Vaistinu vaskrse”.

Postoje mnogi običaji u vezi sa Vaskršnjom nedeljom, a onaj koji sigurno deca najviše vole je bojenje i darivanje jaja. Prvo jaje se boji u crveno i u mnogim delovima naše zemlje ovo jaje se zove „čuvarkuća” i čuva se cele godine, sve do narednog Vaskrsa.

Motivi na markama i koverti: detalji sa fresaka manastira Studenica.

Grafička obrada maraka: Jakša Vlahović, akademski grafičar.

Kataloške informacije

21. februar 2019.

Umetnička obrada Jakša Vlahović

Višebojni ofset „Forum” N.Sad; z.č. 13 3/4

901. 23,00 din (višebojna) 215.000

902. 74,00 din(višebojna) 100.000

Tabak: 25

Na kovertu sa žigom PD (FDC)

Nacrti: 901. Detalj freske iz manastira Studenica; 902. Detalj freske iz manastira Studenica.

900. Svinja i stilizovani natpisi iz kineskog lunarnog horoskopa

Veličina marke: 31,9x35mm

Važe neograničeno.

150 godina od rođenja Mahatme Gandija

Mohandas Karamčand Gandi (2. oktobar 1869 – 30. januar 1948) bio je vođa Pokreta za nezavisnost Indije. Svojim neobičnim, ali ipak moćnim političkim instrumentima Satjagrahe i nenasilnog protesta, Mahatma Gandi inspirisao je političke lidere i pokrete za ljudska prava i slobodu širom sveta.

Mahatma Gandi rođen je u dobrostojećoj hinduskoj porodici u Porbandaru (Gujarat). Još u detinjstvu upoznao je učenje o toleranciji, nepovređivanju drugih ljudi i vegeterijanstvu. Studirao je prava na Univerzitetu u Bombaju i kasnije Londonu. Sa porodicom, ženom i decom, u Južnoj Africi je proveo 20 godina kao službenik u filijali jedne indijske kompanije, boreći se protiv diskriminacije Indijaca u Africi.

Kao osnivač filozofije pod nazivom Satjagraha – otpora putem masovne, nenasilne građanske neposlušnosti, postao je jedan od najvećih političkih i duhovnih vođa svoga vremena.

Njegov glavni cilj bio je borba za nezavisnost Indije koja je u to doba bila britanska kolonija. Težio je smanjenju siromaštva, oslobađanju žena i iskorenjivanju diskriminacije, s krajnjim ciljem da Indija postane samostalna država. Njegovi napori su se isplatili kada je Velika Britanija napokon proglasila nezavisnost Indije 15. avgusta 1947. godine. Protivnici nezavisnosti Indije ubili su ga 30. januara 1948.

Borba Mahatme Gandija za slobodu i mir inspirisala je pokrete za ljudska prava širom sveta, a Ujedinjene nacije su proglasile 2. oktobar, Gandijev rođendan, za Međunarodni dan nenasilja kojim se, kroz obrazovanje i podizanje javne svesti širi poruka o nenasilju i želja da se osigura kultura mira, tolerancije i razumevanja.

Motiv na marki: portret Gandija sa simboličkim prikazom cveta lotusa u pozadini.

Motiv na vinjeti: charkha – točak za tkanje pamuka, simbol pasivnog otpora u Indiji.

Umetnička realizacija: mr Boban Savić, akademski slikar.

Kataloške informacije

28. februar 2019.

Umetnička obrada Boban Savić

Višebojni ofset „ZIN” Beograd; z.č. 13 3/4

903. 75,00 din (višebojna) 25.000

Tabak: 8 + vinjeta

Na kovertu sa žigom PD (FDC)

Nacrt: 903. Portret Mahatme Gandija sa simboličkim prikazom cveta lotusa u pozadini

Veličina marke: 31,9x42mm

Važi neograničeno.

Flora

Gljive

Gljive su raznolika grupa organizama koja spada u posebno carstvo živog sveta, različito od biljaka i životinja. Nauka koja ih proučava naziva se mikologija. Žive često u simbiozi sa biljkama, mogu biti paraziti ili razlagati ostatke organskih materija.

Tokom više od jednog veka mikoloških istraživanja u Srbiji ovde je po prvi put otkriven veliki broj do tada nepoznatih vrsta gljiva. Prvi primerak novootkrivene vrste koji neki istraživač pronađe služi da se ta vrsta naučno opiše. Smešta se u naučnu zbirku u nekom muzeju ili drugoj naučnoj ustanovi i naziva se HOLOTIP. Veći broj holotipova vrsta otkrivenih u Srbiji se čuva u Nacionalnom fungarijumu, zbirci gljiva u Prirodnjačkom muzeju u Beogradu. Skoro celokupno organizovano znanje o distribuciji, raznolikosti i međusobnim odnosima u živom svetu, kao i sistem naučne nomenklature, zasnovan je na proučavanju reprezentativnih primeraka živih bića, holotipova biljaka, gljiva i životinja u zbirkama i muzejima. Ove zbirke su temelj za dalja istraživanja nekih osnovnih pojava u živom svetu: evolucije, ekologije, uticaja klimatskih promena, biogeografije, ponašanja životinja, fenomena u poljoprivredi, pa na kraju i pojava u društvu i kulturi.

Psilocybe serbica M. M. Moser & E. Horak

Vojteh Lintner, kustos iz Prirodnjačkog muzeja i čuveni austrijski mikolog Majnhard Mozer (Meinhard Moser) otkrili su ovu retku vrstu 1963. godine na Tari, a kasnije je nalažena i u drugim zemljama u Evropi. Gljiva je toksična i halucinogena.

Tuber petrophilum Milenković, P. Jovan, Grebenc, Ivančević & Marković

Retka vrsta tartufa koju je 2004. godine otkrio Miroljub Milenković i kasnije objavio otkriće sa saradnicima. Raste u pukotinama stena što je čini jedinstvenom među tartufima. Do danas je pronađena samo u Srbiji, na Tari.

Coprinopsis picacea (Bull.) Redhead, Vilgalys & Moncalvo

Neobična gljiva iz grupe gnojištarki. Iako je po prvi put otkrivena u Francuskoj u 18. veku, u Srbiji je značajna jer se nalazi na amblemu Mikološkog društva Srbije, stručnog udruženja mikologa.

Octospora pannosa T. Richter, M. Vega & D. Savić

Sićušna gljiva, parazitira na mahovini Brachytheciastrum velutinum. Na Fruškoj gori je pronašao Dragiša Savić 2018. godine. U slično vreme istu vrstu pronašli su i naučnici u Nemačkoj, podaci su objedinjeni i zatim je ozvaničeno otkriće nove vrste.

Stručna saradnja: dr Boris Ivančević, Prirodnjački muzej u Beogradu.

Umetnička obrada maraka: Miroslav Nikolić.

Kataloške informacije

7. mart 2019.

Umetnička obrada Miroslav Nikolić

Višebojni ofset „Forum” N.Sad; z.č. 13 3/4

904. 50,00 din (višebojna) 25.000

905. 50,00 din(višebojna) 25.000

906. 50,00 din (višebojna) 25.000

907. 50,00 din(višebojna) 25.000

Tabak: 16

Na kovertima sa žigom PD (FDC x 2)

Nacrti: 904. Prikaz pečurke, Psilocybe serbica; 905. Prikaz pečurke, Tuber petrophilum; 906. Prikaz pečurke, Coprinopsis; 907. Prikaz pečurke, Octospora pannosa

Veličina marke: 31,9 x 35 mm

Važe neograničeno.

50 godina Radio Beograda 202

Radio Beograd 202, popularno nazvan Dvestadvojka, najmlađi je član porodice Radio Beograda, radijskog dela današnjeg javnog medijskog servisa Radio-televizije Srbije. Započeo je emitovanje programa 27. 06. 1969. godine i već pola veka pomera granice uobičajenog i tradicionalnog radija. Bio je i ostao inovator i šampion Srbije i regiona u direktnoj komunikaciji sa slušaocima kao prvi radio koji je uveo redovno i neposredno učešće slušalaca u glasanjima o najrazličitijim temama – od najboljih pesama do najgorih i najboljih ličnosti i pojava u društvu.

Program koji već 50 godina živi i diše sa svojom publikom, danas je 24 časa dnevno u kontaktu sa slušaocima na najrazličitije načine – od novijih kanala komunikacije kao što su društvene mreže, preko sms servisa, elektronske pošte, do starog dobrog fiksnog telefona. To je prvi radio koji je organizovao koncerte uživo. I publika i slušaoci mogli su da glasaju za pesme koje su postajale hitovi nedelje. Pet decenija se na ovom radiju sluša najbolja domaća i svetska pop i rok muzika, a posebna pažnja posvećena je domaćoj rok i pop muzici i podršci kvalitetnim novim izvođačima. Zahvaljujući Dvestadvojci mnogi pevači i grupe iz Srbije i bivše Jugoslavije postali su najveće regionalne zvezde. Neki od najboljih umetnika, pisaca, glumaca, muzičara, novinara, voditelja, autoriteta iz različitih oblasti su radili na ovom radiju, a za njega su govorile neke od najvažnijih i najpoznatijih ličnosti iz Srbije i sveta. Dvestadvojka je posredno ili neposredno zaslužna za objavljivanje mnogobrojnih knjiga i muzičkih albuma. To je radio koji je već pola veka totalno drugačiji od drugih, nevidljivi kućni prijatelj koji ume da zabavi i raspeva slušaoce, nauči ih nečem novom, a istovremeno da ih podstakne na razmišljanje.

Stručna saradnja: Redakcija Radio Beograda 202.

Likovno rešenje: mr Boban Savić, akademski slikar.

Kataloške informacije

12. mart 2019.

Umetnička obrada Boban Savić

Višebojni ofset „Forum” Novi Sad; z.č. 13 3/4

908. 23,00 din (višebojna) 25.000

Tabak: 25

Na kovertu sa žigom PD (FDC)

Nacrt: 908. Simboličan prikaz proslave jubileja Radio Beograda 202 sa znakom Radio Beograda 202;

Veličina marke : 31,9 x 42 mm

Važe neograničeno.

100 godina Udruženja dramskih umetnika Srbije

Osnivanje Udruženja inicirano je u vreme Prvog svetskog rata, kada je grupa glumaca, prešavši Albaniju, stvarala pozorište na Krfu i razmišljala o osnivanju svoje staleške organizacije. Osnivačka skupština Udruženja glumaca Srba, Hrvata i Slovenaca (kasnije Kraljevine Jugoslavije), održana je 15. septembra 1919, a Udruženje glumaca bilo je prvo koje je tada, u Beogradu, okupilo sve glumce, ali i druge pozorišne stvaraoce, sa ciljem da unapređuje dramsku umetnost i poboljšava položaj umetnika.

Sredstva za rad Udruženja obezbeđivana su od naplate članarine, kroz uloge, poklone i različite akcije. Vremenom je predratno Udruženje iniciralo i realizovalo značajne pomake u pozorišnoj delatnosti, a steklo je i značajnu imovinu (tri višespratne zgrade u Beogradu i nekoliko placeva u zemlji). Bilo je priznato, uvažavano i pomagano od strane članova, uglednih pojedinaca i društva. Arhive beleže, između ostalog, pokroviteljstvo kralja Aleksandra I i odlikovanje ordenom Svetog Save III reda.

U godinama koje su usledile nakon Drugog svetskog rata, dramski umetnici u Srbiji ponovo se organizuju sa istim ciljem – da unapređuju dramsku umetnost i štite profesionalne interese umetnika. Udruženje dramskih umetnika Srbije (registrovano 1950) mnoge svoje aktivnosti zasniva na tradiciji i vrednostima predratne staleške organizacije. Dodeljuje značajna strukovna priznanja i nagrade, izdaje pozorišne novine, knjige i druge publikacije o dramskim umetnicima i njihovom stvaralaštvu, podržava članove u samostalnim umetničkim projektima, pomaže socijalno i zdravstveno ugrožene članove, zalaže se za unapređenje zakonske regulative kojom se uređuje oblast profesionalnog rada dramskih umetnika itd. Nosilac je statusa reprezentativnog udruženja u kulturi i obavlja poverene poslove utvrđivanja statusa samostalnog dramskog umetnika, stručnjaka i saradnika i regulisanja njihovog penzijsko-invalidskog i zdravstvenog osiguranja.

Od osnivanja Udruženja do danas, njegovom razvoju i afirmaciji doprineli su najznačajniji umetnici sa ovih prostora.

Stručna saradnja: Udruženje dramskih umetnika Srbije.

Likovno rešenje: mr Boban Savić, akademski slikar.

Kataloške informacije

27. mart 2019.

Umetnička obrada Boban Savić

Višebojni ofset „Forum” Novi Sad; z.č. 13 3/4

909. 23,00 din (višebojna) 45.000

Tabak: 25

Na kovertu sa žigom PD (FDC)

Nacrt: 909. Simboličan prikaz proslave jubileja Udruženja dramskih umetnika Srbije sa znakom Udruženja dramskih umetnika Srbije

Veličina marke: 35 x 31,9 mm

Važi neograničeno.

Velikani srpskog glumišta

Velimir Živojinović, rođen 5.6.1933, u Jagodini. Zajedno sa Milenom Dravić i Ljubišom Samardžićem, činio je trio najomiljenijih filmskih glumaca i bio jedan od stubova na kojima je počivala jugoslovenska i srpska kinematografija. Nadimak Bata dala mu je sestra i po njemu je bio poznatiji nego po pravom imenu. Zvali su ga i – narodski glumac. U svet umetnosti ušao je vireći kroz prozor pozorišta u kome se održavala proba nekog komada. Nije, kako je govorio, imao živaca da čeka Hamleta i uskočio je u kompoziciju filma. Slovio je i za kauboja, odnosno Džona Vejna partizanskih filmova. Za 57 godina karijere, igrao je u više od 350 filmova i televizijskih serija: Skupljači perja, Kozara, Breza, Maestro i Margarita, Tri, Balkan ekspres, Lepa sela lepo gore, Idemo dalje... Zahvaljujući filmu, imao je privilegiju da ispija jutarnju kafu sa Ričardom Bartonom i Liz Tejlor i druguje sa Orsonom Velsom. Zbog uloge u filmu Valter brani Sarajevo, bio je omiljeni glumac i stotina miliona gledalaca u Kini. Zbog privrženosti porodici, odbio poziv iz Holivuda. Osnivač je i prvi predsednik Udruženja filmskih glumaca Srbije. Umro je 22.5.2016. i otišao u legendu.

Ljubiša Samardžić, rođen u Skoplju, 19.11.1936. Bio je jedan od najvećih i najviše nagrađivanih glumaca srpske i jugoslovenske kinematografije. Nadimak Smoki pratio ga je od istoimene filmske uloge. Iako je, kao student Akademije za pozorište, film, radio i televiziju dobio stipendiju za Atelje 212, karijeru je trajno vezao za film. Govorio je da mu je najdraža uloga u filmu Hamlet u Mrduši Donjoj, jer se kroz tu ulogu oslikavala njegova predanost i pripadnost filmu. Za ulogu u filmu Jutro, dobio je nagradu Coppa Volpi na festivalu u Veneciji. Kao reditelj, debitovao je filmom Nebeska udica, a usledili su filmovi Nataša, Ledina, Jesen stiže, dunjo moja, Konji vrani, Miris kiše na Balkanu... Autor je testamentarnog, dokumentarnog autobiografskog filma Panta rei. Igrao je u nizu kultnih filmova i serija: Prekobrojna, Bitka na Neretvi, Savamala, Život je lep, Smrt gospodina Goluže, Kuda idu divlje svinje, Dimitrije Tucović, Ljubavni život Budimira Trajkovića, Policajac sa Petlovog brda, Vruć vetar... Brojne nagrade, diplome i priznanja zaveštao je Jugoslovenskoj kinoteci. Umro je 8.9.2017.

Mira Stupica, rođena 17.8.1923, u Gnjilanu. Po mnogima, najveća srpska glumica. Uz Milenu Dravić, proglašena glumicom XX veka. Sa rediteljem i suprugom, velikanom Bojanom Stupicom, gradila je i temelje i vrhove, ne samo pozorišnog života ovih prostora, već i kulture u najširem i najpotpunijem smislu te reči. Vedra, energična, nadasve šarmantna, harizmatična... Njen smeh je, kako se govorilo, parao i zvezde. Talenat takođe. I mudrost. Na gostovanju predstava Dundo Maroje i Jegor Buličov u Parizu, domaćini su joj, videvši kakva je glumica, dali garderobu Sare Bernar, u koju pristup imaju samo posebni. Igrala je Petrunjelu, Mirandolinu, Barunicu Kasteli, Gloriju, Nastasju Filipovnu, Sašu Njeginu, Grušenjku, Madam San Žen, Princezu Kseniju, najveće naslove domaće i svetske, klasične i savremene literature. Dobitnica je svih najznačajnijih pozorišnih i filmskih nagrada i priznanja. Objavila je knjigu memoara Šaka soli, 2000. Otrgla je glumicu Žanku Stokić od zaborava i, ustanovivši nagradu sa njenim imenom, vratila je na scenu Narodnog pozorišta i u kolektivno pamćenje. Umrla 19.8.2016.

Slobodan Aligrudić, poreklom Crnogorac, rođen 15.10.1934, u Bitolju. Da nije glumac, govorio je, bio bi fudbaler Partizana. Apsolvirao je Glumu na Akademiji za pozorište, film, radio i televiziju. Šezdesetih godina prošlog veka, Ateljeu 212, u kome je Mira Trailović već okupila Zorana Radmilovića, Slobodana Cicu Perovića, Petra Kralja, Boru Todorovića, Batu Stojkovića, Milutina Butkovića i Vladu Popovića, nedostajao je samo Alija za kompletiranje okteta kreatora i danas čuvenog dobrog duha Ateljea. Zbog, kako kažu, probirljivosti u pozorišnim poslovima, napušta Atelje i velikim koracima ulazi u svet pokretnih slika, darujući svoje lice i glas likovima u preko 90 filmova, televizijskih serija i drama. Uloge antiheroja u filmovima crnog talasa i kompletni karakteri bili su skrojeni po njegovoj meri: San, Zaseda, Rani radovi, Kad budem mrtav i beo, Ljubavni slučaj ili tragedija službenice PTT... Filmovi Sjećaš li se Doli Bel i Otac na službenom putu Emira Kusturice obeležili su njegovu karijeru. Umro je 13.8.1985, mlad, nije dočekao 51. godinu.

Predrag Laković, rođen u Skoplju, 28.3.1929. Opšte poznat po nadimku Pepi. Pripada prvoj posleratnoj klasi diplomaca glume Akademije za pozorište, film, radio i televiziju, 1952. Karijeru započeo na sceni Beogradskog dramskog pozorišta, kao i većina kolega sa klase, a u programima radija i televizije nastupa od početka rada Televizije Beograd. Između ostalog, maestralno je i autentično tumačio likove malih ljudi, sa margine života, toplih a neprimetnih, melanholičnih, samotnjaka i boema: berbera, gazda, konobara, kućepazitelja, mašinovođa, ponekog profesora, novinara. Neke od najznačajnijih uloga ostvario je na sceni Jugoslovenskog dramskog pozorišta, u predstavama: Sumrak, Tri sestre, Hrvatski Faust, Kolubarska bitka, Brisan put... Igrao je u više od stotinu filmova i tv serija, među kojima su: Samci, Majstori, majstori, Dom za vešanje, Slučaj Harms, Život je lep, Otac na službenom putu, Gospođa ministarka, Bolji život... Dobitnik Oktobarske nagrade Grada Beograda za ulogu u filmu Strategija svrake. Utopio se 9.9.1997, u reci Tisi, čije su mu obale pružale mir i utočište za života.

Sonja Savić, rođena 15.9.1961, u Čačku. Diplomirala 1982, kao najtalentovanija glumica generacije 1977. Jedna je od najdarovitijih, najlepših i najosobenijih glumica jugoslovenskog i srpskog filma. Njen je senzibilitet na poseban način blistao na filmskoj traci. Kako je neko primetio, Sonja je bila poslednja generacija umetnika koji su živeli i umirali za ideale. Nije volela klasična pozorišta, privlačile su je alternativne scene. Na najlepši način gradila je i uzdizala urbanu kulturu. Suknja od skaja i sako na golo telo nisu se pre nje nosili, bojila je tušem nokte u crno zato što takvog laka nije bilo. U Ljubljani su je prozvali ikonom pobune, što joj je imponovalo. Za sebe je tvrdila da pripada pank generaciji, talentovanim ljudima koji su govorili ono što drugi misle, a ne smeju da kažu. Njenu karijeru su, između ostalog, obeležili filmovi Una, Živeti kao sav normalan svet, Kako je propao rokenrol, Šećerna vodica, Davitelj protiv davitelja, Balkanski špijun, Mi nismo anđeli... Za ulogu u filmu Život je lep dobila je Specijalnu nagradu u Veneciji. Umrla je 23.9.2008, mlada, u 47. godini.

Milorad Mandić, rođen 3.5.1961, Beograđanin. Hteo je da bude pilot, ali je naglo izrastao, pa nije mogao da stane u avion! Posle diplomskog, postao je član, prvak, kasnije i direktor Pozorišta Boško Buha. Sam je napravio ime, prezime i nadimak, Manda. Započeo je renoviranje Pozorišta, boreći se za dostojanstvo profesije i dostojanstvo najmlađe publike. Njegovu glumačku harizmu krasio je i raskošan dar za komediju. Isticao je da je pozorište „poslednja oaza suvislih misli, mesto na kome se stiču dragocena iskustva i grade uspomene, razmenjuju saznanja, stavovi i emocije“. Između ostalog, u televizijskom programu S one strane duge bio je saobraćajac za decu i ulepšavao detinjstvo generacija devedesetih. Govorio je: „Sve što mi se događa je – sudbina, nagrada i usud“. Nije uspeo da se poslednji put pokloni publici, jer je preminuo 15.6.2016, usred predstave Petar Pan, na sceni Buhe. Mlad, u 55. godini. Nagrada za glumačko postignuće na polju komedije nosi njegovo ime, dodeljuje se na niškom Festivalu glumačkih ostvarenja domaćeg igranog filma Filmski susreti.

Nebojša Glogovac, Hercegovac, rođen u Trebinju, 30.8.1969. godine. Nakon diplomiranja 1994, postaje član Jugoslovenskog dramskog pozorišta. Ogroman talenat, misaonost, emotivnost bile su njegova snaga i pokretač, njima je punio dušu sebi i drugima. Do kraja se posvećeno bavio glumom kroz koju je, kako je govorio, mogao bolje da razume druge ljude i život sam. Svojom glumačkom kreacijom činio je da lik koji igra postaje živo biće, da radi, hoda, dela... Umeo je da uhvati punoću života, suštinu takođe, a njegovu esenciju pretvori u čistu umetnost. Veliki aplauz prihvatao je kao uzvraćenu emociju i misao. Posvećenik, otvoren, neopterećen slavom, predusretljiv... Bio je Hamlet u zrelim godinama, Hamlet za antologiju i pamćenje. Igrao je u filmovima i predstavama: Nebeska udica, Hadersfild, Ubistvo s predumišljajem, Bure baruta, Oluja, Metamorfoze, Munje, Klopka, Sumnjivo lice, Ustav Republike Hrvatske... Njegov je opus kulturno dobro. Dobio je gotovo sve najznačajnije pozorišne i filmske nagrade: Sterijinu, Cara Konstantina, Zlatnu Arenu, Miloša Žutića, Zorana Radmilovića, Milivoja Živanovića... i Dobričin prsten za životno delo, posthumno. Umro u Beogradu, 9.2.2018, mlad, u 49. godini.

Stručna saradnja: Udruženje dramskih umetnika Srbije.

Umetnička realizacija: mr Marina Kalezić, akademski slikar.

Kataloške informacije

27. mart 2019.

Umetnička obrada Marina Kalezić

Višebojni ofset „Forum” N.Sad; z.č. 13 3/4

910. 23,00 din (višebojna) 25.000

911. 23,00 din(višebojna) 25.000

912. 23,00 din (višebojna) 25.000

913. 23,00 din(višebojna) 25.000

914. 23,00 din (višebojna) 25.000

915. 23,00 din(višebojna) 25.000

916. 23,00 din (višebojna) 25.000

917. 23,00 din(višebojna) 25.000

Tabak: 8

Na kovertima sa žigom PD (FDC x 4)

Nacrti: 910. Portret Velimira Bate Živojinovića; 911. Portret Ljubiše Samardžića; 912. Portret Mire Stupice; 913. Portret Slobodana Aligrudića; 914. Portret Predraga Pepija Lakovića; 915. Portret Sonje Savić; 916. Portret Milorada Mandića Mande; 917. Portret Nebojše Glogovca.

Veličina marke : 35 x 46,4 mm

Važi neograničeno.

Gradovi Srbije

Zrenjanin

Zrenjanin je najveći grad srpskog dela Banata i njegov je politički, privredni, kulturni i sportski centar. Po površini teritorije koja mu administrativno pripada (1326 km2), najveći je grad u Autonomnoj pokrajini Vojvodini i drugi u Republici Srbiji. U gradu i 22 naseljena mesta živi oko 140 hiljada stanovnika i više od 20 nacija. Razvija se s tradicijom dugom gotovo sedam vekova, jer se kao naselje pod imenom Bečkerek po prvi put u istorijskim spisima pominje još 1326. godine.

Dolazeći u Zrenjanin danas dolazite u grad multikulturalnosti, međunacionalne tolerancije, dolazite u grad kulture, umetnosti, sporta, u grad mostova, grad mladih i grad snažnog privrednog zamaha. Zrenjanin se može prepoznati po horovima svetskog renomea, Narodnom muzeju ili Istorijskom arhivu, ali i po sportskim imenima Dejana Bodiroge, Snežane Perić, braće Grbić, Ivana Lenđera, Ivane Španović ili Maje Ognjenović. Može se prepoznati i po vrhunskim predstavama lutkarskog pozorišta, sazivima likovne kolonije akvarela, kulturnim događanjima i tradicionalnoj turističko-privrednoj manifestaciji „Dani piva”, koja se poslednje nedelje avgusta održava preko 30 godina.

Na raskršću značajnih kopnenih i vodenih puteva, udaljen 50 kilometara od Novog Sada, 75 od Beograda i 50 od granice sa Evropskom unijom (Rumunija), Zrenjanin je danas otvoren grad, spreman za prihvatanje novih ideja, načina poslovnog razmišljanja ili razvoja novih tehnologija. Zrenjanin je i grad tradicionalnog gostoprimstva i mogućnosti za prijatan odmor u svom okruženju.

Motiv na marki i maksimum karti: Gradska kuća, nekadašnja Županijska palata, podignuta između 1817–1820. na temeljima Bečkerečke tvđave.

Motiv na vinjeti: Mali most sa zgradom Suda. Mali most najstariji je most u gradu, podignut je 1904, a njegovo okruženje čini najinteresantniju arhitektonsku celinu starog gradskog jezgra.

Motiv na FDC: Zgrada Suda, spomenik kulture od velikog značaja, podignuta u periodu od 1906–1908. godine, prema projektu arhitekte Šandora Ajgnera.

Stručna saradnja: Sanja Petrović, pomoćnik direktora TO grada Zrenjanina Umetnička obrada: Anamari Banjac, akademski slikar.

Pančevo

Grad Pančevo nalazi se u južnom Banatu omeđen Dunavom i Tamišom. Zahvaljujući svom položaju, od prastarih vremena je privlačio ljude da se ovde nastane, ali i razne osvajače, te su se tako od srednjeg veka ovde smenjivale srpska, ugarska, turska i austrijska vlast. Bogato kulturno i industrijsko nasleđe, multikulturalni duh grada, blizina prestonice, čine Pančevo skoro idealnim gradom za život.

Pančevo je od davnina poznato kao trgovački i zanatski grad, iz koga su parobrodom u Evropu stizali najkvalitetnija svila, žitarice, so, nadaleko čuveno Vajfertovo pivo i razni zanatski proizvodi. Blizina Deliblatske peščare i njenih valovitih oboda, kao i staro gradsko jezgro, oduvek su privlačili filmske ekipe, pa je Pančevo bilo domaćin velikim zvezdama jugoslovenske i svetske kinematografije, koji su u gradu na Tamišu snimili više od sto filmova. Poznati umetnici, naučnici, istraživači koji su živeli i stvarali u Pančevu bili su Mihajlo Pupin, Jovan Jovanović Zmaj, Đorđe Vajfert, Isidora Sekulić, dr Vladimir Aleksić, Dušan Bošković, prota Vasa Živković, Uroš Predić, Stevan Aleksić, Ilija Kolarac, Jovan Pavlović, braća Kamenko i Pavle Jovanović, dr Mihovil Tomandl, dr Svetislav Kasapinović, Milan Ćurčin, Miloš Crnjanski, Miroslav Antić i mnogi drugi.

Park „Narodna bašta“, manastir Vojlovica, hram Preobraženja Gospodnjeg, hram Uspenja Presvete Bogorodice, Evangelička crkva, župa Svetog Karla Boromejskog, Svetionik na ušću Tamiša u Dunav, Crveni magacin, neki su od simbola Pančeva.

Motiv na marki: gradsko jezgro, ulica Vojvode Radomira Putnika Motiv na vinjeti i FDC: Hram Uspenja Presvete Bogorodice, među Pančevcima poznatiji kao Crkva sa dva tornja, sazidana 1811. godine. Dva tornja crkve su simbolizovala srpski narod u dve carevine, turskoj i austrijskoj.

Motiv na maksimum karti: Svetionici na ušću Tamiša u Dunav, sagrađeni 1909. godine. Danas predstavljaju jedini par svetionika na celom toku Dunava.

Stručna saradnja: doc. dr Živana Krejić i Udruženje građana „Poseti Pančevo“ Umetnička obrada: Anamari Banjac, akademski slikar.

Kataloške informacije

11. april 2019.

Umetnička obrada Anamari Banjac

Višebojni ofset „Forum” N.Sad; z.č. 13 3/4

918. 70,00 din(višebojna) 50.000

919. 70,00 din(višebojna) 50.000

Tabak: 8+vinjeta

Na kovertima sa žigom PD (FDC x 2)

Maksimum karta (CM x 2)

Nacrti: 918. Gradska kuća, nekadašnja Županijska palata, podignuta između 1817–1820. na temeljima Bečkerečke tvđave, Zrenjanin; 919. Gradsko jezgro, ulica Vojvode Radomira Putnika, Pančevo.

Veličina marke: 42 x 30,45 mm

Važi neograničeno.

Zaštićene životinjske vrste

Alpijski dugoušan Plecotus macrobullaris Kuzyakin, 1965

Živi u višim planinskim predelima Srbije. Kao skloništa koristi pećine i druge podzemne objekte. Staništa u kojima lovi sumračne i noćne insekte su šumovita. U Srbiji je po prvi put otkriven u julu 2013. godine, u pećini na planini Ćetanici u opštini Prijepolje. Smatra se da je vezan za predele u kojima dominiraju krečnjačke formacije sa mnogobrojnim podzemnim karstnim objektima. Zbog toga se smatra da je realno očekivati nalaze na planinama u karstnim predelima zapadne i istočne Srbije. Razmnožavanje u Srbiji nije dokazano, iako je vrlo verovatno.

Prema IUCN (International Union for Conservation of Nature) kriterijumima, alpijski dugoušan je svrstan u kategoriju skoro ugroženih vrsta (NT – near threatened) na evropskom i mediteranskom nivou. U Srbiji, gde je vrsta nedavno otkrivena, svrstan je u vrste za koje nedostaju podaci za vrednovanje njihovog statusa ugroženosti.

Stepski tvor Mustela eversmanii (Lesson, 1827)

Najveći je od svih evropskih tvorova. Telo mu je vretenasto i gipko, sa kratkim nogama i dugim, kitnjastim repom. Krzno mu je svetlo žućkasto sa dužim smeđim dlakama, a noge i rep mrke boje. Uši su kratke, a na glavi ima tipičnu masku. Živi u Aziji, istočnoj i centralnoj Evropi, a u Srbiji živi u Vojvodini i severnim delovima središnje Srbije, najčešće uz stajaće i sporotekuće vode. Hrani se sitnim poljskim glodarima poput voluharica, hrčaka i tekunica, ali rado jede i ptice, žabe i guštere. Ženka koti do 8 mladunaca koji u aprilu na svet dolaze slepi i goli. Neprijatelji su mu lisice, šakali i podivljali psi. Ali, najviše ga ugrožava čovek proganjanjem, uništavanjem stepskih staništa i upotrebom rodenticida u poljoprivredi. Zbog bliskog srodstva sa mrkim tvorom (Mustela putorius) u prirodi se mogu naći hibridne jedinke.

Prema IUCN kriterijumima, stepski tvor nije ugrožena vrsta, ali je populacija u istočnoj Evropi ugrožena pre svega nestajanjem stepskih staništa, slično kao i u Srbiji, gde je svrstana u strogo zaštićene divlje vrste i gde se realizuje poseban projekat revizije i utvrđivanja stanja i statusa populacija.

Stručna saradnja: Dr Milan Paunović, muzejski savetnik, Prirodnjački muzej u Beogradu Umetnička obrada maraka: Miroslav Nikolić.

Balkanska divokoza Rupicapra rupicapra balcanica Bolkay, 1925

Snažan i elegantan papkar tankog vrata, male glave i vitkih čvrstih nogu, živi na nadmorskim visinama od 500 do 3100 m. Staništa su mu stenovite klisure, kanjoni i planinski kamenjari iznad gornje šumske granice. Areal balkanske divokoze je ostrvskog tipa.U Srbiji ova vrsta autohtono živi u kanjonu reke Drine, na Mokroj Gori, Prokletijama, Koritniku i Šar planini. Osim toga, potpuno je uspelo naseljavanje na dva lokaliteta u istočnoj Srbiji – u Đerdapskoj klisuri i u Lazarevoj klisuri kod Zlota u opštini Bor. Divokoze žive u manjim krdima. Imaju istančan vid i sluh. Pare se od novembra do januara, kada mužjaci okupljaju dve do šest ženki u svoje hareme. Mladunci na svet dolaze u aprilu. U prirodi žive oko 10 godina, a u zatvoreništvu do 18. Brojnost divokoza u Srbiji se blago povećava.

Prema IUCN (International Union for Conservation of Nature) kriterijumima, divokoza nije ugrožena vrsta. U Evropi su ugrožene usled nestajanja staništa i zbog male brojnosti i izolovanosti lokalnih populacija zbog čega se dešava ukrštanje u srodstvu. U Srbiji je svrstana u zaštićene divlje, ali i lovne vrste zaštićene lovostajem.

Mrki medved Ursus arctos Linnaeus, 1758

Najveći je evropski kopneni sisar. Telo mu je zdepasto i snažno građeno sa masivnom glavom i izduženom njuškom. Noge su snažne, sa velikim kandžama, a rep kratak. Krzno je bogato, a dlaka gusta i duga. Boja krzna jako varira od svetlo smeđe do mrke. U prirodi živi relativno dugo, 20 do 30 godina. Svaštojed je. Živi solitarno, osim u periodu parenja i kada ženka podiže mladunce. Poligamna je vrsta. Pari se od sredine maja do jula, a ženka ima odloženo embrionalno razviće i koti do tri mladunca tokom zime, dok je još u hibernaciji. Mladi su na koćenju slepi, bez krzna i zuba i teški svega 500 grama. Ženka doji mečiće do početka leta, koji se od majke odvajaju tek u drugoj ili trećoj godini starosti. Mrki medved je najšire rasprostranjena vrsta medveda, mada je danas prisutan samo na delu nekadašnjeg areala, a Srbija je jedina zemlja koja na svojoj teritoriji ima prisutne tri evropske populacije medveda – dinarsko pindsku, karpatsku i istočno-balkansku. Brojnost medveda u Srbiji lagano raste.

Prema IUCN kriterijumima, mrki medved je ugrožena vrsta, mada globalno i u Evropi nije. U Srbiji je svrstan u strogo zaštićene divlje vrste i trajno zaštićene lovne vrste.

Stručna saradnja: dr Milan Paunović, muzejski savetnik, Prirodnjački muzej u Beogradu

Umetnička obrada maraka: Miroslav Nikolić

Kataloške informacije

18. april 2019.

Umetnička obrada Miroslav Nikolić

Višebojni ofset „Forum” N.Sad; z.č. 13 3/4

920. 23,00 din(višebojna) 25.000

921. 46,00 din(višebojna) 25.000

922. 50,00 din(višebojna) 25.000

923. 70,00 din(višebojna) 25.000

Tabak: 20

Na kovertima sa žigom PD (FDC x 2)

Nacrti: 920. Alpijski dugoušan, Plecotus macrobullaris Kuzyakin, 1965; 921. Stepski tvor, Mustela eversmanii (Lesson, 1827); 922. Balkanska divokoza, Rupicapra rupicapra balcanica Bolkay, 1925; 923. Mrki medved, Ursus arctos Linnaeus, 1758.

Veličina marke: 35 x 31,9 mm

Važi neograničeno.

Umetnička igra u Srbiji

Maga Magazinović (1882–1968), jedna je od najobrazovanijih žena u Srbiji s početka 20. veka. Bila je pionirka na polju umetničke igre, ali i na polju borbe za ravnopravnost žena. Diplomirala je na Filozofskom fakultetu kao prvi ženski kandidat na svojoj grupi. Upisala je i Pravni fakultet kako bi otvorila vrata ženskim studentima u, do tada isključivo muški, domen studiranja prava. Bila je i prvi ženski službenik u Narodnoj biblioteci, gde je 1905. radila kao praktikantkinja i prva novinarka koja je objavljivala za „Politiku“ (1905/1906). Umetnička, igračka i pozorišna znanja sticala je kod najistaknutijih pozorišnih imena svoga vremena u Nemačkoj: Maksa Rajnharta, Emila Žak-Dalkroza, Rudolfa Labana, Isidore Dankan. Prva je obrazovana igračica koja je otvorila školu moderne igre (1910) u vreme kada u Srbiji još nije postojao ni klasičan balet. Godine 1936. osnovala je Studentsku folklornu grupu; doprinela je širenju znanja o igri, novom shvatanju ženskog tela i postepenom smanjivanju distance prema ženama u različitim domenima profesionalnog stvaranja. Jedna je od začetnica koreodrame na našem prostoru. Autorka je prve stručne literature i tekstova o igri u Srbiji. Umrla je 8. februara 1968.

Smiljana Mandukić (1907–1992), začetnica je moderne igre u Srbiji i regionu. Igračko znanje sticala je u Beču, gde je i ostvarila prve uspehe na sceni kao solo plesačica. Učenica je slavnih bečkih umetnica: Gertrude Bodenvizer i Grete Vizental.

Između dva svetska rata nastupa u Beogradu, gde 1931. otvara školu za modernu igru. Vodila je časove i preko talasa Radio Beograda od 1931. do 1940. Jedna je od stvarateljki koreodrame kao specifičnog pozorišnog žanra na našem prostoru. Osnivačica je i prve profesionalne grupe za modernu igru kojom je afirmisala alternativni igrački pravac.

Na Muzičkoj akademiji u Beogradu predavala je Ritmiku i scenske kretnje od 1941. do 1946, a bila je i profesorka na predmetu Scenske kretnje na Visokoj filmskoj školi od 1947. do 1950. Učestvovala je u osnivanju Gradske baletske škole u Beogradu u kojoj je od 1949. do 1963. bila glavna nastavnica. Bavila se koreografskim i obrazovnim radom u KUD „Abrašević” i u profesionalnoj igračkoj trupi „Beogradski savremeni balet Smiljane Mandukić”, koju je osnovala sedamdesetih godina prošlog veka. Umrla je 12. maja 1992. godine. Udruženje baletskih umetnika Srbije 2012. godine ustanovilo je nagradu koja nosi ime ove pionirke moderne igre u Srbiji.

Jovanka Bjegojević (1931–2015), primabalerina Narodnog pozorišta u Beogradu koja je ostvarila svetsku slavu. Odigrala je veliki broj zapamćenih uloga i važila je za izuzetnu umetnicu koja je u svojim interpretacijama donosila jedinstvo duhovnog, emotivnog i telesnog izraza. U Francuskoj je postigla veliki uspeh kao članica trupe slavnog Žana Babilea, u Nacionalnom baletu Australije nastupala je kao primabalerina u ulogama velikih baleta kao što su „Labudovo jezero“, „Silfida“, „Žizela“, „Začarana lepotica“. Enriko Josif je za nju komponovao čuveni domaći balet „Ptico ne sklapaj svoja krila”. Na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu uvela je i vodila predmet Scenske igre na Odseku za glumu, koji buduće glumce uči osnovama klasične igre i kulturi pokreta. Pored toga što je bila primabalerina i nastupala u klasičnom repertoaru, dala je izuzetan doprinos i savremenoj umetničkoj igri. Kroz pedagoški rad doprinela je razvoju plesne zajednice u Srbiji. Doprinela je osnivanju Udruženja baletskih umetnika Srbije (1962). Bila je direktorka Baleta Narodnog pozorišta u Beogradu. Dobitnica je Sedmojulske nagrade (1962) i Nagrade za životno delo Udruženja baletskih umetnika Srbije (1998). Umrla je 30. avgusta 2015. godine.

Dušanka Sifnios (1933–2016), primabalerina Narodnog pozorišta u Beogradu, svetska igračka zvezda, solistkinja u poznatoj trupi Morisa Bežara – Balet XX veka. Nakon Baletske škole u Beogradu, koju je završila u klasi čuvene ruske balerine Nine Kirsanove, ulazi u Balet Narodnog pozorišta u Beogradu, u kojem je još kao učenica igrala solističke partiture u „Labudovom jezeru“. Kao primabalerina beogradskog Baleta, koja je izuzetne uloge ostvarila u „Orfeju“, „Silfidama“, „Romeu i Juliji“, „Žizeli“, „Kopeliji“, ostaje neprevaziđena po fantastičnom izvođenju uloge Devojke u „Čudesnom mandarinu“, na muziku Bele Bartoka i u koreografiji Dimitrija Parlića. Igrala je kod svetski proslavljenih koreografa Leonida Mjasina i Milorada Miškovića u Italiji i Francuskoj, ali će zauvek ostati upamćena po igri u trupi Morisa Bežara: Balet XX veka. Čuveni Bežar je, inspirisan njome, kreirao legendarni istorijski balet „Bolero“, na muziku Morisa Ravela. Dušanka Sifnios snimila je i filmsku verziju „Bolera“, a za bavarsku televiziju i „Fantastičan dućan“, „Na lepom plavom Dunavu“ i dr. Dobitnica je Nagrade za životno delo Udruženja baletskih umetnika Srbije 1998. godine. Umrla je 14. oktobra 2016. godine.

Stručna saradnja: dr Vera Obradović, red. prof. i dr Svenka Savić, prof. emeritus; Muzej grada Beograda i Udruženje baletskih umetnika Srbije.

Umetnička obrada: Nadežda Skočajić, diplomirani grafičar.

Kataloške informacije

23. april 2019.

Umetnička obrada Nadežda Skočajić

Višebojni ofset „Forum” N.Sad; z.č. 13 3/4

924. 50,00 din (višebojna) 15.000

925. 50,00 din (višebojna) 15.000

926. 50,00 din (višebojna) 15.000

927. 50,00 din (višebojna) 15.000

Tabak: karnet

Na kovertima sa žigom PD (FDCh2)

Nacrti: 924. Maga Magazinović; 925. Smiljana Mandukić; 926. Jovanka Bjegojević; 927. Dušanka Sifnios.

Veličina maraka: 42 x 31,9 mm

Veličina korice karneta: 232 x 99,8 mm (obrezane-otvorene)

Veličina tabaka u karnetu: 110 x 89,8 mm (obrezan)

Važi neograničeno.

Evropa – nacionalne ptice

Nauka danas beleži više od 350 vrsta ptica koje naseljavaju teritoriju Srbije, od kojih se u našoj zemlji stalno gnezdi oko 240 vrsta.

Tichodroma muraria – Puzgavac

Puzgavac je ptica pevačica koja nastanjuje visoke planine, između 1.000 i 3.000 m nadmorske visine, od južne i centralne Evrope do Kine. Ova mala ptica, težine oko 17 gr, ima perje plavosive boje sa tamnim letnim i repnim perima. Međutim, najupečatljivija karakteri-stika puzgavca je jarko crvena boja na krilima, koja je naročito uočljiva kada je ptica u letu.

Iako je stanarica, zabeležene su vertikalne migracije tokom hladnih zimskih meseci, na niže nadmorske visine. Ženka puzgavca gradi gnezdo od trave i mahovine u unutrašnjosti pukotina stena ili u rupama. Tipično gnezdo ima dva otvora. U gnezdo, tokom maja i juna, u zavisnosti od nadmorske visine, ženka polaže 4–5 jaja. Tokom inkubacije na jajima leži samo ženka, dok je mužjak sve vreme hrani. O mladuncima oba roditelja vode brigu. Puzgavac je insektivorna vrsta – hrani se insektima, paucima i beskičmenjacima koje sakuplja sa površine stena.

Prema IUCN (International Union for Conservation of Nature) kriterijumima, puzgavac nije globalno ugrožena vrsta. Populacija u Srbiji je stabilna, a glavna gnezdilišta se nalaze na planinama istočne i zapadne Srbije.

dr Daliborka Stanković, viši kustos, Prirodnjački muzej u Beogradu.

Ardeola ralloides – Žuta čaplja

Žuta čaplja mala je vrsta čaplje. Ima kratak vrat, kratak, snažan kljun i smeđa leđa. Dostiže dužinu 44–47 cm, a raspon krila joj je 80–92 cm. Na leto, odrasle jedinke imaju dugo perje na vratu. Njen izgled se menja tokom letenja kada, zahvaljujući boji svojih krila, izgleda kao da je bele boje. Čapljine boje su predivne, posebno u „svadbenom ruhu”.

Žuta čaplja je gnezdarica Specijalnog rezervata prirode „Gornje Podunavlje”, na severu Srbije – leva obala Dunava od granice sa Mađarskom do mosta kod Bogojeva. Gnezdi se u mešovitim kolonijama sa drugim čapljama. U naše krajeve dolazi krajem aprila, a u tople krajeve odlazi krajem avgusta. Gnezdi se u gustim trščacima, prošaranim vrbama i rakitom. Hrani se ribom, žabama i raznim insektima. Broj mladunaca je 3–5 primeraka.

Prema IUCN kriterijumima, status ove vrste je – ugrožena vrsta, i strogo je zaštićena.

Jovan J. Lakatoš, ornitolog i fotograf prirode.

Umetnička obrada: mr Boban Savić, akademski slikar.

Kataloške informacije

9. maj 2019.

Umetnička obrada Boban Savić

Višebojni ofset „Forum” N.Sad; z.č. 13 3/4

928. 69,00 din(višebojna) 50.000

929. 100,00 din(višebojna) 45.000

Tabak: 8+vinjeta

Na kovertu sa žigom PD (FDC)

Nacrti: 928. Tichodroma muraria - Puzgavac ; 929. Ardeola ralloides - Žuta čaplja.

Veličina marke: 42 x 31,9 mm

Važi neograničeno.

Muzejski eksponati

175 godina Narodnog muzeja u Beogradu

Narodni muzej u Beogradu je najstariji i centralni muzej Srbije. Danas nakon 175 godina od osnivanja u svom sastavu čuva, proučava i izlaže više od 450.000 muzejskih predmeta koji čine jedinstvenu celinu kulturnog nasleđa Srbije, centralnog Balkana ali i Evrope.

Smešten centralnom zgradom u samom središtu Beograda na Trgu Republike, Narodni muzej čuva reprezentativna kulturna dobra, svedočanstva razvoja i civilizacijskih promena na području današnje Srbije, i najbližeg okruženja, od praistorijskih vremena do poznog srednjeg veka, kao i reprezentativna dela ključnih umetničkih stilova i pokreta, vrhunske umetničke domete u nacionalnoj i evropskoj umetnosti od srednjovekovnog perioda do savremenog stvaralaštva. Posebno treba izdvojiti Lepenski Vir (7. milenijum p.n.e.), Vinčanske statue (6–5. milenijum p.n.e.), Dupljajska kolica (16–13. vek p.n.e.), zlatne maske iz Trebeništa (6. vek p.n.e.), ostavu iz Jabučja (1. vek n.e.), Beogradsku kameju (4. vek), Miroslavljevo jevanđelje (12. vek), novac kralja Radoslava (13. vek), srednjovekovne ikone i freske, zdelu iz Vraćevšnice (17. vek), slike Paje Jovanovića, Nadežde Petrović i Save Šumanovića, dela starih italijanskih majstora (Di Kredi, Kanaleto, Gvardi), nizozemske umetnosti (radovi ateljea Boša, Brojgela, Van Gojena i Rubensa, kao i pojedine radove Toropa, Van Goga i Mondrijana). Narodni muzej čuva dela francuskog slikarstva kraja 19. i početka 20. veka (Koro, Domije, Pisaro, Renoar, Dega, Sisle, Gogen), a priču o modernoj umetnosti zaokružuju radovi Pikasa, Kandinskog, Arhipenka i Šagala. Ovi izuzetni muzejski predmeti dospeli su u Narodni muzej mahom istraživanjima, otkupima ili poklonima dobrotvora, kojih je u dugoj i bogatoj istoriji ove muzejske kuće bilo kako među vladarima, tako i još više među običnim građanima. Svi su oni doprineli tome da Narodni muzej postane istinski simbol kulture Srbije.

Motivi na markama: 23 din – Simeon Roksandić, Dečak koji vadi trn, bronza, 1922; vinjeta – Kovač, kraj 8 – početak 7. veka p.n.e, bronza, Vranište. 74 din – Ogist Renoar, Kupačica, oko 1915; vinjeta – Milan Milovanović, Plava vrata, 1917.

Stručna saradnja: Narodni muzej u Beogradu.

Grafička obrada maraka: Jakša Vlahović, akademski grafičar.

Kataloške informacije

17. maj 2019.

Umetnička obrada Jakša Vlahović

Višebojni ofset „Forum” N.Sad; z.č. 13 3/4

930. 23,00 din(višebojna) 50.000

931. 74,00 din(višebojna) 50.000

Tabak: 8+vinjeta

Na kovertu sa žigom PD (FDC)

Maksimum karta (MCx2)

Nacrti: 930. Simeon Roksandić, Dečak koji vadi trn, bronza, 1922 ; 931. Ogist Renoar, Kupačica, oko 1915.

Veličina marke: 31,9 x 42 mm

Važi neograničeno.

800 godina autokefalnosti srpske crkve

Rastko Nemanjić – u monaštvu Sava, najmlađi sin velikog župana svih srpskih zemalja, Stefana Nemanje, imao je presudnu ulogu za dobijanje samostalnosti Srpske pravoslavne crkve. Napustivši upravu oblašću Hum, oko 1191, zamonašio se na Svetoj Gori, gde je 1197. sačekao oca, tada već monaha Simeona. Nakon što su obnovili zapusteli manastir Hilandar, nagovešten je dalji razvoj srpskog crkvenog pitanja. Posle smrti Simeona u Hilandaru (1199), Sava se sa očevim moštima vraća u Srbiju u studeničku Lavru – mesto pokoja prepodobnog – da izmiri zavađenu braću. Na Svetoj Gori i u Studenici, gde je bio iguman od 1206. do 1217, Sava posvećeno radi na postavljanju temelja Srpske Crkve osnivanjem manastirâ, pisanjem tipikâ, ustrojavanjem poretka monaškog i bogoslužbenog života, te prevođenjem i kodifikacijom bogatog vizantijskog pisanog crkveno-pravnog nasleđa.

Srpska Crkva postaje u potpunosti nezavisna tek nakon što je Sava 1219. godine u Nikeji blagovoljenjem vizantijskog cara Teodora Prvog Laskarisa i blagoslovom patrijarha Manojla Haritopula Sarantena posvećen za prvog arhiepiskopa svih srpskih i pomorskih zemalja. Ovaj događaj predstavlja prekretnicu u istoriji srpskog naroda od presudnog značaja za dalje prosvećenje, uređenje društva i izgrađivanje kulturnog i duhovnog života Srba.

Stekavši pravo da samostalno posvećuje arhijereje i sveštenstvo, pod Savinom upravom, Crkva osniva nove eparhije. U manastiru Žiči, sedištu arhiepiskopije, Sava kruniše svog brata Stefana Prvovenčanog za kralja i posvećuje episkope Huma, Zete, Hvosna, Budimlja, Dabra, Moravice, Toplice, Raške, Prizrena i Lipljana. Nomokanononom Svetog Save, prvim pravnim kodeksom Srpske Crkve i vrhovnim zakonom Države, napisanim oko 1220. godine, Srbija postaje pravna država vođena načelom saglasja svetovne i duhovne vlasti.

Motiv na bloku: manastir Žiča i Sveti Sava, detalj freske iz manastira Mileševa

Umetnička obrada: Anamari Banjac, akademski slikar

Stručna saradnja: dr Miljana Matić, kustos i đakon Aleksandar Sekulić,

Muzej Srpske pravoslavne crkve u Beogradu

Kataloške informacije

13. jun 2019.

Umetnička obrada Anamari Banjac

Višebojni ofset „ZIN” Beograd; z.č. 13 3/4

Blok–87: 100,00 din (višebojna) 20.000

Tabak: Blok

Na kovertu sa žigom PD (FDC)

Nacrt: Blok – 87. Manastir Žiča i Sveti Sava, detalj freske iz manastira Mileševa

Veličina bloka : 90 x 70 mm (obrezan)

Veličina marke u bloku: 42 x 34.8 mm

Važi neograničeno.

Nauka

150 godina od rođenja Svetolika Stevanovića

Mineralog–kristalograf Svetolik P. Stevanović (Majdan na Rudniku, 5. 3. 1869 – Beograd, 10. 5. 1953) pripadnik je prve generacije srpskih geologa. U rodnom mestu završio je osnovnu školu, a gimnaziju je pohađao u Gornjem Milanovcu, Čačku i Kragujevcu, gde je i maturirao 1889. Četiri godine kasnije diplomirao je na Prirodno–matematičkom odseku Filozofskog fakulteta Velike škole. Po završetku studija radio je kao profesor–pripravnik na Velikoj školi. Pet semestara je proveo u Minhenu radi usavršavanja u oblasti mineralogije i kristalografije, a tu je 1902. odbranio i doktorsku disertaciju. Po povratku u Srbiju predavao je nemački u Jagodini, a zatim i u Prvoj beogradskoj gimnaziji. Učestvovao je u ratovima za oslobođenje Srbije od 1912–1918, napredovao je do čina potpukovnika, a tokom Prvog svetskog rata bio je direktor Srpske gimnazije u Bolijeu kod Nice (Francuska). Posle 1922, kao honorarni nastavnik, predavao je mineralogiju sa geologijom na Poljoprivrednom fakultetu kao i na Višoj pedagoškoj školi. Penzionisan je 1924. godine kao pomoćnik ministra prosvete. Svetolik Stevanović je prvi uveo kristalografske metode za proučavanje minerala u Srbiji. Iako je skoro čitav radni vek proveo izvan matične struke, ipak se nije odvajao od nauke. Uspešno se bavio kristalografijom mnogih naših minerala i proučavanjem mineralnih voda. Objavio je 36 radova iz oblasti mineralogije i kristalografije, koji su odlično prihvaćeni u svetu. Detaljno je geološki proučio Nišku i Vrnjačku banju a rezultate je objavio u dve monografije.

Motiv na marki: portret Svetolika Stevanovića sa mineralom auripigmentom.

Stručna saradnja: dr Tivadar Gaudenji, Srpsko geološko društvo – Sekcija za istoriju geologije.

150 godina od rođenja Jelenka Mihailovića

Prirodnjak Jelenko M. Mihailović (Vrbica kod Knjaževca, 11. 1. 1869 – Beograd, 30. 10. 1956) smatra se jednim od utemeljivača seizmologije u Srbiji. Osnivač Seizmološkog zavoda u Beogradu i veliki popularizator nauke, Mihailović je od 1893. do 1906. bio đak na Velikoj školi i najbliži saradnik Milana Nedeljkovića, osnivača Astronomske opservatorije u kojoj je, od 1901. godine bio izvršilac makroseizmičkih a od 1904. godine mikroseizmičkih poslova. Od 1906. godine sa Svetolikom Radovanovićem obnavlja i organizuje seizmološku službu pri Geološkom zavodu Velike škole, koju su geolozi 1901. prepustili opservatoriji. Njegovom zaslugom Geološki zavod dobija seizmološku stanicu u Tašmajdanskom parku, koja 1910. prerasta u Seizmološki zavod, čiji je Mihailović bio upravnik od 1919. do svoje smrti 1956.

Nakon studija usavršavao se na univerzitetima u Strazburu, Parizu i Berlinu. Radio je na formiranju seizmološke službe Kraljevine SHS, a kao predstavnik Srbije imao je sva prava službenog delegata u Internacionalnoj seizmološkoj komisiji. Bio je član Seizmološkog društva Italije, Nemačkog geofizičkog društva i član Španskog astronomskog društva.

Od 1906. do 1939. držao je predavanja na kursu seizmologije na Filozofskom fakultetu u Beogradu. Honorarno je, od 1923. do 1941. predavao meteorologiju i klimatologiju na beogradskom Poljoprivrednom fakultetu. Rektor Više pedagoške škole postao je 1932. Objavio je 195 naučnih publikacija od kojih je i nekoliko udžbenika, uglavnom iz fizike. Kao naučnik prve radove objavljivao je iz regionalne geologije i paleontologije, kasnije se najviše posvetio astronomiji, klimatologiji, matematici, fizici i seizmologiji. Za pedagoški i obrazovni rad odlikovan je ordenom Svetog Save 3. i 4. stepena, za zasluge u ratovima 1912–1918 Albanskom spomenicom i srebrnim ordenom, a za naučni rad diplomom Srpskog geološkog društva.

Motiv na marki: portret Jelenka Mihailovića sa Mainka seizmografom u pozadini.

Stručna saradnja: dr Tivadar Gaudenji, Srpsko geološko društvo – Sekcija za istoriju geologije i Branko Dragičević, zamenik direktora Republičkog seizmološkog zavoda.

Umetnička obrada maraka: Nadežda Skočajić, akademski grafičar.

Kataloške informacije

10. jul 2019.

Umetnička obrada Nadežda Skočajić

Višebojni ofset „Forum” N.Sad; z.č. 13 3/4

935. 23,00 din(višebojna) 25.000

936. 74,00 din(višebojna) 25.000

Tabak: 10

Na kovertima sa žigom PD (FDCx2)

Nacrti: 935. Portret Svetolika Stevanovića sa mineralom auripigmentom; 936. Portret Jelenka Mihailovića sa Mainka seizmografom u pozadini.

Veličina marke: 46,4 x 35 mm

Važi neograničeno.

Ljubičevske konjičke igre

U neposrednoj blizini Požarevca, na samoj desnoj obali Velike Morave, knez Miloš Obrenović je 1858. podigao letnjikovac za svoju ženu i decu. Uz konak je podigao i nekoliko štala u kojima je držao svoje konje, možda jedine privatne konje u Srbiji turskog vremena. Ovo imanje, nazvano Morava, i sve konje na njemu, 1860. knez Miloš je poklonio državi. Ergela, koja je tada bila druga po veličini u Srbiji, ušla je u sastav Zavoda za konjarstvo Dobričevo kod Ćuprije. Uprava Zavoda je kasnije premeštena u Požarevac, a potom na Miloševo imanje Morava, koje je knez Mihailo Obrenović, u čast majke Ljubice nazvao Ljubičevo.

Početkom 20. veka, Ljubičevo je bilo konjarska institucija evropskog ranga, sa oko 500 grla plemenite rase, pastuvima iz Carigrada i omicama iz Austrije. Tokom decenija, ergela je preživela brojne nedaće nacionalne istorije, ali je uvek nakon teških dana dolazio preporod. U više navrata je pretrpela pustošenja, a 1965. godine je obnovljena na inicijativu konjičkog kluba Veljko Dugošević.

Obnavljanje ergele bilo je podstaknuto i održavanjem Ljubičevskih konjičkih igara, međunarodne sportsko-turističke manifestacije koja je nastala još 1964. godine, kao odraz tradicije naroda stiškog i pomoravskog kraja, i njegove večne ljubavi prema plemenitoj životinji – konju. Svečani defile učesnika kroz grad obeležava početak Ljubičevskih konjičkih igara. Pre parade, prethodni vitez Ljubičevskog višeboja predaje na čuvanje sablju gradonačelniku Grada Požarevca, koji je nakon završetka Igara predaje novom pobedniku Ljubičevskog višeboja.

Pored galopskih i kasačkih trka, daljinskog jahanja (endurance), takmičenja u preskakanju prepona, voltižovanja dece, izložbe konja i trka zaprega, ova manifestacija ima i jedinstveno takmičenje u svetu – Ljubičevski višeboj. U ovom takmičenju, hrabri vitezovi na konjima nadmeću se u pet tradicionalnih disciplina: gađanje topuzom, strelom, kopljem, seča sabljom i kurirsko jahanje. Pobedniku pripada titula Viteza Ljubičeva, crveni viteški plašt i sablja.

Ove godine, 56. po redu Ljubičevske konjičke igre, održavaju se 30, 31. avgusta i 1. septembra.

Stručna saradnja: Sandra Šarčević, dipl. geograf-turizmolog, Turistička organizacija Grada Požarevca i Vasilije Baldić, dipl. inženjer menadžmenta, v.d. direktor Turističke organizacije Grada Požarevca.

Umetnička obrada marke: mr Boban Savić, akademski slikar.

Kataloške informacije

15. avgust 2019.

Umetnička obrada: Boban Savić

Višebojni ofset „Forum” Novi Sad; z.č. 13 3/4

938. 27,00 din (višebojna) 25.000

Tabak: 10

Na kovertu sa žigom PD (FDC)

Nacrt: 938. Prikaz galopske trke.

Veličina marke: 35 x 34,8 mm

Važi neograničeno.

Evropska zaštita prirode

Specijalni rezervat prirode „Rtanj”

Obuhvata površinu od gotovo 5.000 hektara sa izuzetnim geološkim, geomorfološkim, biološkim, istorijskim i estetskim vrednostima, i stenama različite starosti iz perioda paleozoika, mezozoika i kenozoika. Posebnu vrednost predstavlja reljef sa kupastim vrhom Šiljak. Rtanj je stanište strogo zaštićenim vrstama u flori Srbije – srpska ramonda, rtanjska metvica, kaćunak smrdljivi, kaćun, muški božur, alpska pavit, planinska sasa, velemun, kohova lincura. Stanište je izuzetno retke i endemične vrste Nepeta rtanjensis, a od lekovitih vrsta izdvaja se i rtanjski čaj. Na Rtnju obitava i 89 vrsta ptica, a 20 registrovanih vrsta slepih miševa čini 2/3 od ukupnog broja u Srbiji. U vodotokovima podnožja planine Rtanj ima autohtonih vrsta riba (potočna pastrmka, potočna mrena, krkuša...), dok su u Vrmdžanskom jezeru registrovane potpuno izolovane populacije, interesantne sa aspekta evolutivnih promena. Na osnovu Studije zašitite koju je uradio Zavod za zaštitu prirode Srbije, Specijalni rezervat prirode „Rtanj”proglašen je za zaštićeno podruje prve kategorije od međunarodnog, nacionalnog, odnosno izuzetnog značaja.

mr Danko Jović, Zavod za zaštitu prirode Srbije

Spomenik prirode „Borački krš”

Obuhvata površinu od 68,22 hektara i predstavlja ostatke lavične dome, nastale nadimanjem gustih masa kisele lave, čiji su delovi vremenom erodovani pa je tako stvoren prepoznatljiv izgled ovog područja. Zajedno sa Gružanskim jezerom čini IBA (Important Bird Area) područje. Na samom Kršu evidentirano je 79 vrsta ptica – 21,9% ukupnog diverziteta ptica u Srbiji, pre svega grabljivice – 11 vrsta (osičar, mišar...), noćne grabljivice (buljina, šumska sova, utina...) i više desetina pevačica ovog područja, (šumska ševa, crnogrla strnadica i dr.). Tokom srednjeg veka Borački krš je bio važno utvrđenje i na njemu je postojao grad Borač. Ostaci nekadašnjeg utvrđenja, sa crkvom Sv. Arhangela Gavrila i starim grobljem u podnožju, predstavljaju arhitektonsko-petrološke objekte geonasleđa Srbije, jer su izgrađeni od kamena sa Boračkog krša. Na osnovu Studije zašitite koju je uradio Zavod za zaštitu prirode Srbije Spomenik prirode „Borački krš“ proglašen je za zaštićeno podruje prve kategorije od međunarodnog, nacionalnog, odnosno izuzetnog značaja.

ing. geologije Mirjana Nikolić, Zavod za zaštitu prirode Srbije

Umetnička obrada maraka: Miroslav Nikolić.

Kataloške informacije

20. avgust 2019.

Umetnička obrada: Miroslav Nikolić

Višebojni ofset „Forum” N.Sad; z.č. 13 3/4

939. 50,00 din(višebojna) 50.000

940. 74,00 din(višebojna) 50.000

Tabak: 8+vinjeta

Na kovertu sa žigom PD (FDC)

Nacrti: 939.Specijalni rezervat prirode „Rtanj”; 940. Spomenik prirode „Borački krš”.

Veličina marke: 42 x 31,9 mm

Važi neograničeno.

Turizam u Srbiji

Sokobanja

Oseti magiju prirode, Sokobanja – zeleno srce Srbije

Netaknuta priroda, prekrasni pejzaži, biserna reka Moravica, lekovite vode, dva jezera Vrmdžansko i Bovansko, četiri planine, među kojima se izdvajaju šumoviti Ozren i mistični Rtanj, izvanredna klima, više su nego dovoljni razlozi što je Sokobanja vekovima bila omiljena destinacija, a u novije vreme sve popularnija među ljubiteljima dobre zabave, relaksacije i aktivnog odmora. Kada se tome dodaju domaća kuhinja i temperament meštana, jasno je zbog čega je Sokobanja u 2018. i 2019. godini postala omiljena srpska turistička destinacija, sa najvišim rastom turističkog prometa u zemlji.

Dok šetate najživopisnijim krajolikom, duh minulih stoleća posvuda je prisutan: arheološka nalazišta iz doba Vizantijskog carstva, zidine srednjovekovnih srpskih tvrđava, posebno Soko-grada po kome je i dobila ime, Otomanske imperije, Kneževine i Kraljevine Srbije... U istorijskim vilama i hotelima sa elegantnim fasadama i centralnoj banjskoj čaršiji lako možete zamisliti posetioce iz vremena 19. i 20. veka, poput knjaza Miloša Obrenovića, Stevana Sremca, Branislava Nušića, Ive Andrića... Razvoj i afirmaciju Sokobanje, turističkog dragulja Srbije, omogućilo je bogatstvo netaknutih prirodnih lepota, termalne vode različitih svojstava, peloidi i kristalno čist vazduh. Iako poznata od davnina, pravi preporod Sokobanja doživljava u prvoj polovini XIX veka, dolaskom knjaza Miloša Obrenovića u Banju. 1837. godine, 21. juna, po nalogu Knjaza ispisan je prvi Srpski vaučer, kojim je zastavnik Lazarević iz Kragujevca upućen na odmor i upotrebu lekovite vode, u Sokobanju. Ovaj dokument deklariše je turističkim mestom sa najdužom tradicijom organizovanog turizma u zemlji. Ove godine obeležena je 182. godišnjica organizovanog turizma u Sokobanji i Srbiji.

Stručna saradnja: Ljubinko Milenković, direktor Turističke organizacije Sokobanja.

Grafička obrada marke: Jakša Vlahović, akademski grafičar.

Kataloške informacije

21. avgust 2019.

Umetnička obrada: Jakša Vlahović

Višebojni ofset „Forum” Novi Sad; z.č. 13 3/4

941. 27,00 din (višebojna) 45.000

Tabak: 10

Na kovertu sa žigom PD (FDC)

Maksimum karta (CM)

Nacrt: 941. Sokograd na Rtnju, i tursko kupatilo Amam u Sokobanji.

Veličina marke: 31,9 h 42 mm

Važi neograničeno.

Dečja marka

Sto godina predškolske delatnosti „Dečji dani”

Godine 1919. u mnogim gradovima Srbije i tadašnje Kraljevine počinju da se organizuju manifestacije posvećene deci i humanitarnom radu pod nazivom „Dečji dani” i „Dečje nedelje”. Prvi „Dečji dani” u Beogradu organizovani su 28. juna 1919. godine. Tim povodom izdat je proglas koji i danas predstavlja osnovni princip u radu sa decom u ustanovi „Dečji dani”:

„Treba proglasiti veliko načelo dvadesetog veka

da je svaki dečji život najveći narodni imetak

i da je dužnost države i naroda da se postara da zaštiti i odneguje

svako dete,

jer svako ima pravo na život, zdravlje, negu i vaspitanje.”

„Želeći da sačuva sećanje na ovu manifestaciju posvećenu deci Beograda, predškolska ustanova, formirana 1992. godine od vrtića u opštini Stari grad, kao svoj zvanični naziv uzima ime „Dečji dani” i pravo da nastavi tradiciju njihovog obeležavanja.” (Lidija Bubanja – Kalaba, 2004).

Predškolska ustanova „Dečji dani” nalazi se u Beogradu, u opštini Stari grad. U svom sastavu ima 11 vrtića: Vila, Leptirić, Skadarlija, Lipa, Lola, Dečji klub, Dunavsko obdanište, Terazije, Majski cvet, Dambo i Mrvica. U ovim vrtićima svakodnevno živi i raste oko 2000 dece uzrasta od 12 meseci do polaska u školu. Ustanova je poznata po tradiciji negovanja različitih oblika i programa rada, koji izlaze u susret različitim potrebama dece i njihovih porodica.

Prvo obdanište u opštini Stari grad otvoreno je 16. februara 1919. godine u Brankovoj ulici broj 32, u zgradi koju je „Društvo za vaspitanje i zaštitu dece” uzelo u najam od gospodina Slavka Grujića. Danas nosi ime „Dunavsko obdanište” i od 16. februara 1931. godine, nakon svečanog otvaranja nove zgrade, nalazi se na uglu Ulica cara Dušana i Tadeuša Košćuška.

Motivi na markama i kovertima: likovni radovi dece iz Predškolske ustanove „Dečji dani”, Beograd.

Stručna saradnja: Predškolska ustanova „Dečji dani”, Beograd.

Grafička obrada maraka: Nadežda Skočajić, akademski grafičar.

Kataloške informacije

5. septembar 2019.

Umetnička obrada: Nadežda Skočajić

Višebojni ofset „Forum” Novi Sad; z.č. 13 3/4

943. 27,00 din (višebojna) 25.000

944. 27,00 din (višebojna) 25.000

945. 27,00 din (višebojna) 25.000

946. 27,00 din (višebojna) 25.000

Tabak: 16

Na kovertima sa žigom PD (FDCx2)

Nacrt: 943.-946. Likovni radovi, nastali različitim tehnikama, dece iz PU „Dečji dani”.

Veličina marke: 42 x 37,7 mm

Važi neograničeno.

800 godina manastira Mileševa

Da se svetli svetlost vaša pred ljudima, da vide vaša dobra dela i proslave Oca vašeg koji je na nebesima (Mt. 5, 16)! Mnogi naši časni preci prihvatali su ovu divnu Hristovu zapovest od srca i ispunili je. Takvi ljudi i žene ostavili su nam i dobra dela iz oblasti umetnosti, kulture, prosvete i raznih vidova milosrđa. Tako su nastala znamenita dela iz arhitekture i književnosti, a i sama Srbija kao država i organizovana Svetosavska crkva unutar jedinstvene Crkve Hristove... Tako je nastao i manastir Mileševa, ktitorsko delo Svetog Kralja Vladislava.

Mileševa je vekovima sjala svojom arhitekturom, izgledom, islikanim ikonama i neprestanom molitvom monaha koji su i sami sjali svojim ličnim životom i delima. Dva najveća izvora svetlosti u Mileševi ostaju za svagda Anđeo Vaskrsenja, tzv. Beli anđeo, naslikan kako na grobu Hristovom objavljuje svetu najveći i najznačajniji događaj – vaskrsenje Hristovo, i čudotvorni grob Svetog Save, koji je direktno od vaskrslog Hrista primio silu da podiže i vaskrsava Srbe u najtežim prilikama njihovog životnog klonuća do dana današnjeg. Mnogi su u Mileševi uspevali da nađu preko potrebni mir duši, da se organizuju za nastavljanje svog životnog puta.

Više puta rušena i obnavljana, Mileševa je pokazala izvanrednu sposobnost preživljavanja i trajanja, a našoj generaciji pripala je čast da bude nosilac proslave 800 godina postojanja Mileševe. Obeležavajući ovaj jedinstveni jubilej, mi se u stvari dublje zagledamo u ono što je najvrednije u nama, u ono što među nama najjače i najlepše svetli, te nam daje snagu da i sami nastavimo dalje život u ovom burnom i složenom vremenu. Naša je namera i dužnost da svetlost i lepotu manastira Mileševe pokažemo celom čovečanstvu, jer ona čovečanstvu i pripada, a ne samo nama. Želimo da sav svet bude obasjan svetlošću Belog anđela iz Mileševe i ozaren radošću Hristovog Vaskrsenja. Na taj način bismo svetu omogućili da se upozna sa slavnim delima naših predaka, a ta dela bi onda u vascelom svetu učinila svoju plemenitu misiju.

Episkop mileševski Atanasije.

Motiv na marki: Manastir Mileševa i Beli anđeo, detalj freske Mironosice na grobu Hristovom.

Motivi na vinjetama: freske iz manastira Mileševa (1222–1228).

Gornja vinjeta: Ktitorska kompozicija – Presveta Bogorodica privodi kralja Vladislava koji prinosi model svoje zadužbine Gospodu Isusu Hristu na prestolu.

Vinjeta levo: Presveta Bogorodica – detalj kompozicije Blagovesti.

Centralna vinjeta: Sveti Sava Srpski.

Vinjeta desno: Mironosice na grobu Hristovom (detalj).

Donja vinjeta: Zaspali stražari, detalj freske Mironosice na grobu Hristovom.

Stručna saradnja: Srpska pravoslavna crkva, Eparhija mileševska.

Umetnička realizacija izdanja: Nadežda Skočajić, akademski grafičar.

Kataloške informacije

25. septembar 2019.

Umetnička obrada: Nadežda Skočajić

Višebojni ofset „Forum” Novi Sad; z.č. 13 3/4

947. 27,00 din (višebojna) 25.000

Tabak: 20 + 5 vinjeta

Na kovertu sa žigom PD (FDC)

Maksimum karta (CM)

Nacrt: 947. Manastir Mileševa i Beli anđeo, detalj freske Mironosice na grobu Hristovom

Veličina marke: 35 x 31,9 mm

Važi neograničeno.

Radost Evrope

Ideja da se svake godine početkom oktobra održava manifestacija na koju bi dolazila deca iz svih krajeva Evrope, rodila se u zamisli Donke Špiček, davne 1968. godine, u okviru redakcije „Susreti četvrtkom” u Domu pionira Beograd. U pozivu je bilo naznačeno da će svi segmenti buduće manifestacije biti osmišljeni tako da dečja igra bude u centru svih dešavanja.

Prvi susret dece Evrope – Radost Evrope održao se početkom oktobra 1969. godine, uz podršku gradske vlasti, predsednika Tita, Unicef-a i Generalne skupštine Ujedinjenih nacija. Od tada je prošlo pola veka! Oko 20.000 dece i mladih iz 46 zemalja posetilo je Beograd.

Programsku celinu Manifestacije od 1998. godine čini Međunarodni likovni konkurs „Radost Evrope“, koji poziva decu i mlade likovne stvaraoce iz celog sveta da svojom raskošnom paletom posvedoče da je dečje likovno stvaralaštvo sa gledišta dubinske psihologije i modernog shvatanja umetnosti uočeno i priznato kao prava stvaralačka vrednost. Stručno žirirani radovi (uzrasta od 4 do 18 godina) već tradicionalno nalaze svoje mesto i na prigodnoj poštanskoj marki „Radost Evrope”.

Ovakva marka na najlepši mogući način daje podršku prirodnom i krea-tivnom načinu življenja, poručujući da je upravo likovni susret suština međunarodnih likovnih konkursa i izložbi koje nakon toga slede.

Motiv na marki je crtež Anđele Marjanović (14 god, Srbija). Autori crteža na vinjetama su: Luka Patai (6 god, Mađarska), Angela Lin (11 god, Tajvan), Natnlie Jan Lok (5 god, Kina), Tadija Kotorčević (9 god, Srbija), Elena Kiforeanu (10 god, Rumunija), Luda Alborova (10 god, Rusija). Autor crteža na koverti je Alona Novika (6 god, Litvanija).

Stručna saradnja: Lidija Seničar, urednik likovnog konkursa, Dečji kulturni centar Beograd. Grafička obrada izdanja: Jakša Vlahović, akademski grafičar.

Kataloške informacije

27. septembar 2019.

Umetnička obrada: Jakša Vlahović

Višebojni ofset „Forum” Novi Sad; z.č. 13 3/4

948. 70,00 din (višebojna) 25.000

Tabak: 8 + 7 vinjeta

Na kovertu sa žigom PD (FDC)

Nacrt: 948. Dečiji crtež sa likovnog konkursa „DKC-a” Anđela Marjanović (14 god, Srbija).

Veličina marke: 35 x 31,9 mm

Važi neograničeno.

100 godina Gimnazije „Jan Kolar” sa domom učenika u Bačkom Petrovcu

Gimnazija „Jan Kolar“ sa domom učenika je kulturno – obrazovna institucija Slovaka u Vojvodini, u Srbiji. Tokom stogodišnjeg rada, iz redova 4665 maturanata stasali su akademici, doktori nauka, lekari, istaknuti intelektualci u svim oblastima, koji su svojim radom doprinosili očuvanju i prosperitetu slovačke nacionalne manjine na ovim prostorima, ali i u celom svetu.

Gimnazija, osnovana 1. oktobra 1919. godine kao Slovačka realna gimnazija, decenijama je bila jedina srednja škola u svetu na slovačkom nastavnom jeziku van granica Čehoslovačke. Bila je rezultat visoke nacionalne svesti Slovaka koji su živeli na ovim prostorima ali se nikada nije zatvarala u uske okvire narodnosti, već je stalno radila i na jačanju kohezionih odnosa sa drugim nacionalnim sredinama.

Od 1923. Gimnazija ima vlastitu, namensku zgradu, koja je današnji izgled dobila 1927. Impozantno zdanje sagrađeno je od dobrovoljnih priloga Slovaka iz celog sveta i uz značajnu finansijsku pomoć Čehoslovačke republike.

Posle drugog svetskog rata u okviru Gimnazije od školske 1947–48. godine osnovana je učiteljska škola. Tokom dvadeset godina rada, škola je dala 216 učitelja, koji su bili nosioci kulturno–prosvetnog života Slovaka u celoj Vojvodini.

Kako bi se omogućilo školovanje učenicima iz svih krajeva Vojvodine, 1997. je u sklopu Gimnazije izgrađen i najsavremeniji dom učenika kapaciteta 82 ležaja. Zahvaljujući tome danas se u Gimnaziji školuju učenici iz čak 26 mesta.

Učeničke slobodne aktivnosti imaju bogatu tradiciju. Od posebnog značaja je rad literarne sekcije Sladkovič, osnovane 1925, iz koje je ponikla čitava plejada pisaca slovačke narodnosti. Konstatna aktivnost brojnih sekcija, od umetničkih – dramska, folklorna, hor, sekcija prirodnih i društveno-jezičkih nauka, takođe je sastavni deo rada Gimnazije, koja svojim doprinosom prerasta okvire vaspitno-obrazovne ustanove i već decenijama je pokretačka snaga života Slovaka u Srbiji.

Za svoj značajan doprinos škola je dobila brojna priznanja u zemlji i iz Slovačke republike.

Stručna saradnja: Ana Medveđ, direktorka Gimnazije „Jan Kolar” sa domom učenika u Bačkom Petrovcu.

Umetnička obrada izdanja: Anamari Banjac, akademski slikar.

Kataloške informacije

1. oktobar 2019.

Umetnička obrada: Anamari Banjac

Višebojni ofset „Forum” Novi Sad; z.č. 13 3/4

949. 27,00 din (višebojna) 25.000

Tabak: 24 + 1 vinjeta

Na kovertu sa žigom PD (FDC)

Nacrt: 949. Zgrada Gimnazije „Jan Kolar” sa domom učenika u Bačkom Petrovcu.

Veličina marke: 42 x 29 mm

Važi neograničeno.

Dan marke – 150 godina od prve dopisnice

Dopisnica je otvorena pismena pošiljka koju izdaje državna pošta, težine do 20 grama, pravougaonog oblika, utvrđenog formata, od kartona ili čvrstog papira, sa uštampanom markom ili drugom oznakom o plaćanju poštanske usluge u tarifnom iznosu nižem od onog za pismo. Prva zvanična dopisnica na svetu puštena je u upotrebu 1. oktobra 1869, za poštanski saobraćaj u Austrougarskoj monarhiji.

Profesor Emanuel Herman, januara 1869. uobličio je predlog novog sredstva poštanske komunikacije. Preporučio je najnižu cenu od 2 krune za poruke koje se prenose standardnim obrascem, a štampanom napomenom da pošta ne snosi odgovornost za sadržaj poruke otklonjen je i problem – prenos otvorene poruke. Novo sredstvo komunikacije nazvano je Correspondenz-Karte.

Pripreme su bile temeljne, dopisnice formata 122 x 85 mm su štampane na žućkastom papiru i u ogromnom tiražu i blagovremeno razaslate širom monarhije. Službenicima je izričito naloženo da s dopisnicama postupaju kao sa pismima, bez zadrške ih primaju i obrađuju, promptno uručuju, a podlegale su i preporučenom rukovanju. Ako se zna da je pošta uručivana po dva puta dnevno, u većim gradovima čak i više puta na dan, dopisnice su omogućile da se jeftino može ugovoriti posao ili sastanak i to istog dana. Uspeh je bio izvanredan! Prema podacima, samo prvog dana prodato ih je čak 10.000, tokom prvog meseca 1,4 miliona a do kraja godine preko 3 miliona komada. Već iduće godine više evropskih zemalja je uvelo ovu novinu, a Srbija 1873.

Na tlu današnje Srbije, u Vojvodini, cirkulisale su sve 3 varijante prve dopisnice: austrijske, distribuirane u Vojnoj granici i mađarske na oba jezika – nemačkom i mađarskom. Jezik adresovanja nije bio problem, pa su i Srbi kao i drugi narodi svesrdno prihvatili dopisnice, uočivši korist da odricanje odgovornosti za sadržaj poruke pruža mogućnost jeftine komunikacije na maternjem jeziku.

Prikazana dopisnica je verovatno najstarija sačuvana kod nas, pisana 13, a poslata u petak 15. oktobra 1869. iz Novog Sada za Vrdnik, zadnja pošta Irig, primljena istog datuma.

Stručna saradnja: Ivan Tangl, dipl. ing, Novi Sad.

Grafička realizacija izdanja: Marija Vlahović, akademski grafičar.

Kataloške informacije

8. oktobar 2019.

Umetnička obrada: Marija Vlahović

Višebojni ofset „Forum” Novi Sad; z.č. 13 3/4

950. 27,00 din (višebojna) 25.000

Tabak: 25

Na kovertu sa žigom PD (FDC)

Nacrt: 950. Prikazana verovatno, najstarija dopisnica sačuvana kod nas.

Veličina marke: 35 x 31,9 mm

Važi neograničeno.

Božić

Božić je jedan od najznačajnijih i najradosnijih hrišćanskih praznika, zajednički praznik svih pravoslavnih i katoličkih vernika. Razlika je samo u datumu kada se on slavi. Pravoslavci ga slave 7. januara, a katolici 25. decembra, ali je njegova poruka istovetna – poruka mira i ljubavi.

Božić se kod nas slavi tri dana. To je pre svega porodični praznik, a običaji vezani za njega su brojni. Na dan uoči Božića, Badnji dan, unosi se badnjak od hrastovog drveta u kuću, pali se kandilo i prostire slama u koju se stavljaju slatkiši, suve šljive, orasi, šećer i novčići. Slama simbolizuje jasle u kojima je Isus rođen. Badnjak je simbol dugovečnosti i čvrstine trajanja hrišćanstva, kao i topline ljubavi koju nam Hristos donosi svojim rođenjem i dolaskom na zemlju. Na sam dan Božića, rano ujutru, zvone zvona na pravoslavnim hramovima i objavljuju rođenje Hristovo. Narod odlazi u crkvu na božićnu liturgiju i svi se pozdravljaju rečima „Hristos se rodi” i „Vaistinu se rodi”.

Stručna saradnja: Muzej Srpske pravoslavne crkve u Beogradu.

Umetnička obrada izdanja: Miroslav Nikolić.

Kataloške informacije

16. oktobar 2019.

Umetnička obrada Miroslav Nikolić

Višebojni ofset „Forum” N.Sad; z.č. 13 3/4

951. 27,00 din (višebojna) 215.000

952. 100,00 din(višebojna) 100.000

Tabak: 25

Na kovertu sa žigom PD (FDC)

Nacrti: 951. Tradicionalni božićni motivi – slama, pšenica, voće, badnjak prema našim, pravoslavnim običajima 952. Tradicionalni božićni motivi –imela, praznično zvonce, čarapa za poklone i praznični slatkiši u duhu katoličke tradicije.

Veličina marke: 30,45 x 35 mm

Važi neograničeno.

75 Godina od osnivanja ustanove „Filmske novosti”

Danas „Filmske novosti” predstavljaju filmski arhiv pri Ministarstvu kulture i informisanja Republike Srbije, u sektoru zaštite kulturnog nasleđa.

Sve je počelo 1944. godine, na dan oslobođenja Beograda 20. oktobra, kada je predsednik Jugoslavije Josip Broz Tito osnovao „Filmske novosti”, kao prvo filmsko preduzeće u novoj Jugoslaviji, čiji je zadatak bio proizvodnja filmskih žurnala i dokumentarnih filmova.

U periodu od 1944 – 1989. godine snimljeno je 15,5 miliona metara filmske trake o političkim, ekonomskim i kulturnim dešavanjima na ovim prostorima. Snimci kao što su: sve konferencije Pokreta nesvrstanih, sastanci i posete Titu stranih državnika (Kenedi, Kraljica Elizabeta II, Haile Selasije, Naser, Sukarno...), pozorišne premijere, filmski festivali, posete poznatih umetnika (Orson Vels, Alfred Hičkok, Elizabet Tejlor, Lorens Olivije, Ričard Barton, Sem Pekimpo, Vivijen Li i mnogi drugi), Oslobodilački rat i život u Alžiru, Maliju, Mozambiku i Tanzaniji, čine samo deo onoga što danas čuvaju „Filmske novosti”, a u čijem stvaranju su, između ostalih, učestvovali i Mira Trailović i Puriša Đorđević, kao urednici, Rade Marković kao spiker i Dragan Mitrović i Stevan Labudović kao snimatelji, a kao režiseri: Đorđe Kadijević, Goran Marković, Dejan Karaklajić, Danilo Bećković, Miroslav Lazanski, Petar Ristovski, koji su svojim dugogodišnjim radom doprineli tome da žurnali „Filmskih novosti” imaju, ne samo informativni, već i umetnički značaj.

Tokom sedam i pȏ decenija, snimljeno je 2813 filmskih žurnala koji su prikazivani pre svih bioskopskih predstava u bivšoj Jugoslaviji, a proizvodnja dokumentarnih filmova nastavlja se i danas.

Stručna saradnja: Vladimir Tomčić, direktor ustanove „Filmske novosti”.

Grafička obrada izdanja: Anamari Banjac, akademski slikar.

Kataloške informacije

21. oktobar 2019.

Umetnička obrada: Anamari Banjac

Višebojni ofset „Forum” Novi Sad; z.č. 13 3/4

953. 27,00 din (višebojna) 25.000

Tabak: 8

Na kovertu sa žigom PD (FDC)

Nacrt: 953. Prikaz kadra uvodne špice filmske reportaže „Filmskih novosti”.

Veličina marke: 35 x 31,9 mm

Važi neograničeno.

Umetnost

125 godina od rođenja Zore Petrović

(Dobrica, 1894 – Beograd, 1962)

Slikarsko obrazovanje započinje na Umetničko-zanatskoj školi u Beogradu (1912–1914) kod profesora Milana Milovanovića, Đorđa Jovanovića i Marka Murata. Od 1915. do 1919. đak je Mađarske zemaljske slikarske velike škole (prof. L. Deak-Ebner). Leto 1918. provodi zajedno sa Ivanom Radovićem u Slikarskoj koloniji u Nađbanji kod profesora Ištvana Retija. U Parizu boravi od 1925. do 1926, od toga dva meseca u Lotovoj slikarskoj školi. Od 1952. radi kao profesor Akademije likovnih umetnosti u Beogradu. Član je grupa Lada, Oblik i Samostalni. Pored učešća na mnogim grupnim izložbama samostalno je izlagala u Beogradu (1927, 1930, 1933/34, 1937, 1952, 1955, 1957, 1958, 1959, 1960), Sarajevu (1951), Zrenjaninu (1962), Kikindi (1962). Posle smrti priređena je retrospektivna izložba njenih radova u Beogradu 1978. godine, a zatim 1995. u Galeriji SANU. Dobitnik je Oktobarske nagrade grada Beograda 1956. godine. Dopisni član Srpske akademije nauka i umetnosti je od 1961. godine.

Motiv na marki: Devojka iz Skopske Crne Gore (oko 1952), motiv na kovertu: Seljanka.

125 godina od rođenja Rista Stijovića

(Podgorica, 1894 – Titograd, 1974)

U Beograd dolazi 1912. da bi upisao Trgovačku školu, ali ubrzo prelazi na Umetničku školu kod profesora Đorđa Jovanovića. U toku školovanja na Umetničkoj školi posećuje i Meštrovićev atelje u Beogradu. Učestvuje u Prvom svetskom ratu. Posle rata jednu godinu provodi u Marseju u Umetničkoj školi kod profesora M. E. Aldebera. U Pariz odlazi 1917. i pohađa do 1923. Ecole des Beaux Arts kod profesora Ž. A. Enžalbera. Član je Lade i grupe Oblik. Učestvuje na mnogobrojnim grupnim izložbama. Samostalno izlaže u Beogradu (1928, 1937, 1951, 1959, 1964, 1969), Veneciji (1952), Čačku (1957), Titogradu (1959). Dobitnik je mnogobrojnih nagrada i priznanja za svoje vajarsko delo. Dopisni je član Srpske akademije nauka i umetnosti od 1963. godine, a redovni od 1965. godine.

Motiv na marki: Torzo devojke (1971), motiv na kovertu: Aleksandar Deroko (1973).

Stručna saradnja: Srpska akademija nauka i umetnosti.

125 godina od rođenja Dušana Jankovića

(Niš, 1894 – Beograd, 1950)

Studirao arhitekturu na Tehničkom fakultetu u Beogradu. Zbog rata prekida studije i priključivši se srpskoj vojsci 1915. godine prelazi Albaniju, a 1916. sa srpskim đačkim odredom dospeva u Francusku, gde u Parizu tokom 1917–1918 studira arhitekturu. Po završteku studija dobija angažmane od velikih pariskih izdavača – Flammarion, Larousse, Monde Moderne, Kharma, i postaje saradnik dveju čuvenih fabrika za izradu porcelana i umetničke keramike u Sevru i fabrike pocelana Bloš i sinovi. Projektovao je vilu u Sen Kluu, kraj Pariza, sa celokupnom unutrašnjom dekoracijom i nameštajem, a dekorisao je i jednu salu Mulen Ruža.

Paralelno sa ovom umetničkom produkcijom, izlaže na međunarodnim izložbama u domovini i sa jugoslovenskim umetnicima u inostranstvu. U Beograd se vraća 1935. Bio je umetnički instruktor Državne štamparije, tehnički direktor izdavačkog preduzeća Novo pokoljenje, a radio je i kao honorarni profesor Akademije primenjenih umetnosti u Beogradu. Smrt ga je zadesila 1950. godine na mestu umetničkog urednika časopisa Jugoslavija.

Motiv na marki i kovertu: Pariz (1926).

125 godina od rođenja Ivana Radovića

(Vršac, 1894 – Beograd, 1973)

Poznati srpski modernista, slikarstvo je učio u Budimpešti, na Umetničkoj akademiji. Godine 1929. postaje prvak Jugoslavije u tenisu. Igra za Dejvis kup. Samostalne izložbe imao je u Beogradu (1925, 1928, 1929, 1932, 1952, 1960, 1966, 1971, 1984 – crteži), u Novom Sadu (1966). Redovno je izlagao na grupnim izložbama u zemlji i kao državni predstavnik Jugoslavije, u inostranstvu. Bavio se pedagoškim radom (Umetnička škola u Beogradu). Dobitnik je mnogih nagrada i priznanja. Član SANU.

U svom radu, prošao je kroz više različitih likovnih faza: kubokonstruktivizam, neoklasicizam, apstrakcija, naivizam, intimizam, poetski realizam. Naivizam kao stav, i kao novi predmet slikarstva, otkriva takođe i istraživanja na planu čiste likovnosti, sa emotivnim, ličnim tumačenjem umetnosti, u autentičnoj radosti življenja, te ukazuje na okrenutost ka unutrašnjem svetu. Glavna tema Radovićevog slikarstva jeste vojvođansko selo, sa prepoznatljivom atmosferom optimizma, humanosti i čulnosti, u spontanoj, sudbinskoj ljubavi prema rodnom kraju.

Motiv na marki i kovertu: Predeo s okruglim krošnjama (1922).

Stručna saradnja: Muzej savremene umetnosti u Beogradu.

150 godina od rođenja Anrija Matisa

(Kato Kambrezi, 1869 – Nica, 1954)

Jedan od pionira eksperimentalnog slikarstva, spada u najveće koloriste i najuticajnije slikare 20. veka. Slikanjem direktnom, nedeskriptivnom bojom stvorio je osnovne pretpostavke za nastanak slikarskog pravca fovizam. Snažno je uticao na kubiste, ekspresioniste, nadrealiste, kao i na predstavnike američkog pop-arta. Ono što izdvaja Matisa u istoriji umetnosti je eksperimentisanje sa potpuno različitim slikarskim stilovima u isto vreme. Bio je određen za pravničku karijeru, ali 1891. upisuje Academie Julian, a godinu dana kasnije prelazi na Ecole des Beaux-Arts, gde studira u klasi Gustava Moroa. U to vreme, osim Moroa, na njega utiču i Dega, Tuluz-Lotrek, japanska grafika, Renoar i Sezan. Za vreme školovanja, u Luvru je kopirao dela starih majstora – Pusena, Rafaela, Šampenja, Šardena, Rojsdala, De Hajma, pa rane Matisove slike odišu prigušenim tonovima, ali u pejzažima koje je radio u Bretanji već se ispoljava svetao kolorit i karakteristične slobode u fakturi. Oko 1905. Matis prelazi na svoj individualni izraz u umetnosti i započinje, zajedno sa nekolicinom sledbenika, novi slikarski pravac – fovizam. Matisovo slikarstvo je raznovrsno, istraživačko i prepuno eksperimenata, ali je njegov slikarski izraz obeležen eliminisanjem detalja i uprošćavanjem linije i boje, a slika – koloristički orkestrirana površina na način na koji se komponuje jedan ćilim. Matisovo delo ne poseduje uobičajenu plastičnost prikazanog. On je pomoću „kolorističkih znakova“ tražio opšti karakter bića, karakter nacrtanog lica, koji ne zavisi od proporcija, već od jedne unutrašnje svetlosti, od energije slikara. Njegova dela su uprošćena do krajnjih granica, lepršava, sadrže jednostavne forme, a koloristički dostižu ogromnu snagu, jer boja igra glavnu ulogu. Matisove česte teme su pejzaži i mrtve prirode, ali i figura i akt u enterijeru. Bavio se i skulpturom (naročito nagom figurom). Matisova umetnost kreće se između ćilima i prozora, dva najćešća motiva na njegovim slikama. Traganje za novim estetskim rešenjima kroz ponavljanje motiva je princip koga se držao do kraja života.

Najpoznatija dela: „La Desserte“ 1897, „Karmelina“ 1903, „Luksuz, mir i naslada“ 1904-5, „Otvoreni prozor“ i „Žena sa šeširom“ 1905, „Radost življenja“ 1905-6, „Autoportret“ 1906, „Plavi akt“ 1907, skulptura „Ležeći akt“ 1907, „Le Lux II 1907-8, „Harmonija u crvenom“ 1908-9, „Crveni atelje“ i „Zlatne ribice i skulptura“ 1911, „Čas klavira“ 1916-17...

Motiv na marki: Kraj prozora (1918), Motiv na kovertu: Glava devojke (1939).

Stručna saradnja: Narodni muzej u Beogradu.

Grafička realizacija izdanja: Jakša Vlahović, akademski grafičar.

Kataloške informacije

1. novembar 2019.

Umetnička obrada Jakša Vlahović

Višebojni ofset „Forum” N.Sad; z.č. 13 3/4

953. 27,00 din (višebojna) 10.000

954. 27,00 din(višebojna) 10.000

955. 27,00 din (višebojna) 10.000

956. 27,00 din(višebojna) 10.000

957. 27,00 din(višebojna) 10.000

Tabak: karnet

Na kovertima sa žigom PD (FDCx3)

Nacrti: 953. Devojka iz Skopske Crne Gore (oko 1952), Zora Petrović; 954. Torzo devojke (1971), Risto Stijović; 955. Pariz (1926), Dušan Janković; 956. Predeo s okruglim krošnjama (1922), Ivan Radović, 957. Kraj prozora (1918), Anri Matis.

Veličina tabaka u karnetu: 121,7 x 110 mm obrezan

Veličina marke: 31,9 x 42 mm

Važi neograničeno.

Znamenite ličnosti Srbije

125 godina od rođenja Aleksandra Deroka

Aleksandar Deroko (1894 – 1988) bio je srpski arhitekta, profesor Arhitektonskog fakulteta Beogradskog univerziteta na predmetu Savremena arhitektura. Autor je mnogobrojnih knjiga iz domena arhitekture, ali i drugih oblasti. Član Srpske akademije nauka i umetnosti postao je 1956. godine.

Pre rata Deroko je bio svestran sportista, a bavio se i modelarstvom. Konstruisao je i izradio jednu od prvih vazdušnih jedrilica u Srbiji. Početak Prvog svetskog rata ga je zatekao na studijama. U ratu je učestvovao kao jedan od 1300 kaplara, gde je na Solunskom frontu postao i jedan od prvih srpskih ratnih pilota.

Po okončanju rata vratio se studijama arhitekture i umetnosti u Rimu, Pragu (dva semestra proveo i na Fakultetu za arhitekturu i građevinu Češkog tehničkog univerziteta u Pragu), Brnu i Beogradu, gde je diplomirao 1926. godine. Kao stipendista francuske vlade otišao je u Pariz gde se družio sa Pikasom, Šumanovićem, Le Korbizijeom, Rastkom Petrovićem i drugima.

Sa Bogdanom Nestorovićem je 1926. napravio projekat Hrama svetog Save sa kojim je pobedio na konkursu. Sa Petrom Anagnostijem projektovao je Bogoslovski internat u Beogradu tzv. Bogosloviju i Eparhijski konak u Nišu; autor je Spomenika kosovskim junacima na Kosovu polju, konaka manastira Žiča, Hrama Preobraženja gospodnjeg u Novom Sarajevu, Kapele Vidovdanskih junaka u kojoj je sahranjen Gavrilo Princip i mnogih crkava.

Tokom Drugog svetskog rata Deroko je bio zatočen u logoru na Banjici. Na svojim putovanjima u više navrata (1954, 1956. i 1965) boravio je na Svetoj gori, o čijoj je arhitekturi i životu ostavio dragocene podatke. Autor je knjiga Sveta Gora, Narodno neimarstvo, Srednjovekovni gradovi u Srbiji, Makedoniji i Crnoj Gori, Monumentalna i dekorativna arhitektura u srednjovekovnoj Srbiji, Rimski spomenici u Đerdapu, Arhitektura starog veka, Srednjovekovni gradovi na Dunavu, Atos, A ondak je letijo jeroplan nad Beogradom, Mangupluci oko Kalimegdana.

Nosilac je Albanske spomenice, dobitnik Sedmojulske nagrade, Ordena rada sa crvenom zastavom, Ordena Republike sa zlatnim vencem, francuske Médaille du mérite i Oktobarske nagrade Beograda.

Stručna saradnja: Srpska akademija nauka i umetnosti.

Umetnička realizacija izdanja: mr Boban Savić, akademski slikar.

150 godina od rođenja Slobodana Jovanovića

Slobodan Jovanović (Novi Sad, Austrougarska, 1869 – London, Ujedinjeno Kraljevstvo, 1958) bio je srpski pravnik, istoričar, književnik i političar, potpredsednik Ministarskog saveta Kraljevine Jugoslavije, profesor Beogradskog univerziteta, predsednik Srpske kraljevske akademije, rektor Beogradskog univerziteta, profesor javnog prava i dekan Pravnog fakulteta u Beogradu. Bio je predsednik Srpskog kulturnog kluba. Završio je Prvu mušku gimnaziju u Beogrady 1886, prava je studirao u Ženevi, kao državni stipendista Kraljevine Srbije, a studije je nastavio 1891. na Slobodnoj školi političkih nauka u Parizu. Za vanrednog profesora na Pravnom fakultetu Velike škole u Beogradu izabran je 1897, a redovan profesor bio je od 1900. sve do svoga penzionisanja 1940. Jedan je od osnivača Srpskog književnog glasnika 1901. Za dopisnog člana Srpske kraljevske akademije profesor Jovanović izabran je 4. februara 1905, a 1908. postao je redovan član. Predsednik Srpske kraljevske akademije bio je od 1928. do 1930. Tokom Prvog i Drugog balkanskog rata i Prvog svetskog rata Slobodan Jovanović je bio šef Presbiroa pri Vrhovnoj komandi Srpske vojske. Sa vojskom se povlačio preko Albanije 1915. i našao se na ostrvu Krf. Posle Prvog svetskog rata bio je u timu pravnih eksperata pri jugoslovenskoj delegaciji na mirovnoj konferenciji u Parizu 1919. godine. Pristupna beseda za Srpsku kraljevsku akademiju, Ustavobranitelji i njihova vlada koja je štampana 1912, predstavlja početak i središte obimnog naučnog dela profesora Jovanovića o istoriji Srbije. Sabrana dela Slobodana Jovanovića prvi put su objavljena kod Gece Kona 1932. Posle vojnog puča 27. marta 1941. godine prihvatio je dužnost potpredsednika vlade u pučističkoj vladi generala Dušana Simovića, a tokom Drugog svetskog rata bio je jedno vreme predsednik Vlade Kraljevine Jugoslavije u egzilu. Preminuo je u Londonu, 12. decembra 1958. kao apatrid. Sahranjen je na pravoslavnom delu groblja Kensal grin u Londonu. Slobodan Jovanović zvanično je rehabilitovan 2007. godine, a njegovi posmrtni ostaci su 2011. preneti su u Srbiju.

Stručna saradnja: Srpska akademija nauka i umetnosti Umetnička realizacija izdanja: mr Boban Savić, akademski slikar.

150 godina od rođenja Miloja Vasića

Miloje M. Vasić, arheolog i univerzitetski profesor rođen je u Velikom Gradištu 16.09.1869. Klasičnu filologiju i istoriju na Velikoj školi u Beogradu završio je 1892. Jedno vreme radio je kao nastavnik Gimnazije u Velikom Gradištu i Negotinu. Tokom 1895. postavljen je za pomoćnika čuvara u Narodnom muzeju u Beogradu. Uz pomoć Mihajla Valtrovića izdejstvovao je stipendiju za studije arheologije u Berlinu (1896 – 1898) a potom prešao u Minhen kod profesora A. Furtvenglera (1898 – 1899) i odbranio doktorsku tezu Baklja u kultu i umetnosti Grka (Die Fackel in Kultus und Kunst der Griechen). Dužnost upravnika Narodnog muzeja obavljao je od 1906. do 1914. Vanredni profesor postao je 1920, a od 1922. bio je redovni profesor do penzionisanja 1939. Rukovodio je arheološkim seminarom (1903 – 1939) i bio urednik Starinara od 1922 – 1939. Nakon Drugog svetskog rata ponovo se aktivirao kao redovni profesor (1947 – 1955) i učestvovao u organizovanju Arheološkog instituta. Od 1949. bio je dopisni, a od 1952. redovni član SANU.

Objavio je veći broj rasprava i članaka iz oblasti praistorije, klasične i srednjevekovne arheologije, numizmatike, istorije umetnosti, istorije religije i etnologije. Naučni rad započeo je 1894. objavljivanjem radova o Pincumu (Veliko Gradište) i Viminaciumu, rimskim gradovima na tlu današnje Srbije. U svom naučnom radu odbacio je dotadašnje arheološke metode zasnovane na skupljanju materijala i njihovoj deskripciji, te dao stručne analize smeštajući nalaze u širi kulturno-istorijski kontekst. Od 1899. do 1911. vršio je iskopavanja na više lokaliteta u Srbiji. Rezultati istraživanja, objavljeni u studijama Prilozi rešavanju trojanskih problema (1906), Žuto brdo (1907) i Gradac (1911), značajni su jer su u njima postavljeni temelji arheološke nauke u Srbiji.

Od 1911. započeo je sistemska istraživanja u Vinči ali ih je prekinuo zbog Prvog svetskog rata. Po završetku rata nije bilo moguće nastaviti sa iskopavanjima zbog nedostatka novca, pa je pristupio proučavanju srednjevekovne arhitekture i umetnosti. Iz ovih istraživanja objavio je dela Arhitektura i skulptura u Dalmaciji od IX do XV veka (1922) i Žiča i Lazarica (1928). Nastavio je sa sistematskim iskopavanjima u Vinči (1929 – 1934), a rezultat ovog istraživanja je delo Praistorijska Vinča I – IV (1932 – 1936). Umro je u Beogradu 4.11.1956.

Stručna saradnja: Narodni muzej Veliko Gradište.

Umetnička realizacija izdanja: mr Boban Savić, akademski slikar.

Kataloške informacije

14. novembar 2019.

Umetnička obrada Boban Savić

Višebojni ofset „Forum” N.Sad; z.č. 13 3/4

961. 27,00 din (višebojna) 25.000

962. 27,00 din(višebojna) 25.000

963. 27,00 din (višebojna) 25.000

Tabak: 10

Na kovertima sa žigom PD (FDC x 3)

Nacrti: 961. Portret Aleksandra Deroka; 962. Portret Slobodana Jovanovića; 963. Portret Miloja Vasića.

Veličina marke: 29 x 35 mm

Važi neograničeno.

75 godina nedeljnog lista „Jedinstvo”

Jedinstvo je najstarija informativna i kulturna institucija na Kosovu i Metohiji.

Dok su trajale borbe za oslobođenje Jugoslavije, 25. decembra 1944, petočlana redakcija objavila je prvi primerak lista na srpskom jeziku pod nazivom Jedinstvo.

Za proteklih 75 godina Jedinstvo je bilo i ostalo informativni i kulturni centar oko koga se okupljaju stvaraoci na srpskom jeziku, Srbi, Crnogorci, Muslimani i Goranci.

Jedinstvo je najpre bilo mesečnik, od 1946. nedeljnik, a od 1969. izlazilo je dva puta nedeljno. Dnevni list bilo je od 1977. do kraja NATO agresije na SR Jugoslaviju 1999. Sve vreme štampano je u Prištini.

Novinari i medijski radnici Jedinstva, po dolasku međunarodnih snaga prognani su iz svoje redakcije, a imovina uzurpirana i pokradena. Ipak, list je nastavio život na severu Kosova i Metohije, gde je i danas redakcija Jedinstva koje izlazi jednom nedeljno.

Uz list, redakcija 1960. pokreće časopis za književnost, umetnost i kulturu Stremljenja, koji i danas izlazi. Iste godine, pokrenuta je izdavačka delatnost, a Jedinstvo je do danas objavilo više od hiljadu knjiga, od kojih su brojne nagrađivane. Časopis za društvena pitanja, nauku i kulturu Obeležja, pokrenut je 1971. i izlazio je do NATO agresije na SRJ.

U okviru Jedinstva, 80-ih i 90-ih godina prošloga veka, izlazio je i mesečnik za osnovce Đurđevak, list za selo Uranak, kao i glasilo prosvetnih, kulturnih i naučnih radnika Prosvetna reč. Jedinstvo je izdavalo i Auto-moto reviju, kao i listove industrijskih kombinata.

Od 1970. Jedinstvo je organizator najveće kulturne manifestacije u Pokrajini – Pesnički susreti Lazar Vučković, koja je i danas značajan kulturni događaj. Sa nagradom Lazar Vučković za poeziju, ove godine biće održana pedeseti put.

Jedinstvo je, među ostalim brojnim priznanjima, dobitnik i dva ordena bratstva i jedinstva Josipa Broza Tita (1965, 1970), Ordena rada Državne zajednice Srbije i Crne Gore (2004), Vukove nagrade (1975, 1989), Novembarske nagrade grada Prištine (1994, 1997), Velike povelje Udruženja novinara Srbije (1995, 2004), Velike medalje Udruženja pisaca Srbije.

Stručna saradnja: Rada Komazec, odgovorna urednica Jedinstva.

Grafička realizacija izdanja: Marija Vlahović, akademski grafičar.

Kataloške informacije

26. novembar 2019.

Umetnička obrada: Marija Vlahović

Višebojni ofset „Forum” Novi Sad; z.č. 13 3/4

964. 27,00 din (višebojna) 25.000

Tabak: 25

Na kovertu sa žigom PD (FDC)

Nacrt: 964. Prikaz zaglavlja nedeljnog lista „Jedinstvo” kroz vreme.

Veličina marke: 35 x 31,9 mm

Važi neograničeno.

Krsna slava

Krsna slava (slava, krsno ime) predstavlja ritual posvećen nekom hrišćanskom svecu za koga porodica veruje da je njen zaštitnik i davalac blagostanja. Proslavljanje sveca zaštitnika praktikuje većina pravoslavnih hrišćanskih porodica na teritoriji Srbije kao značajan porodični praznik u kojem učestvuju pojedinačne porodice i njihovi gosti – članovi šireg srodstva, susedi, prijatelji. Srbi doživljavaju slavu kao način iskazivanja nacionalnog identiteta i oni su nosioci ove tradicije, ali proslavljanje porodičnog sveca zaštitnika praktikuju i pravoslavne hrišćanske porodice još nekih etničkih zajednica u Srbiji.

U domu porodice se na dan slave tokom obavljanja rituala pali slavska sveća, čita molitva Oče naš i obavlja ritualno sečenje slavskog kolača – koji obavezno ima utisnut simbol IS HS NI KA – tako što se preliva vinom, seče u obliku krsta, zatim se okreće i lomi na četiri dela uz podizanje uvis. Tokom rituala izgovaraju se zahvalnosti svecu i molitve za blagostanje. Ritualno sečenje kolača obavljaju članovi porodice u svom domu, ali je, s druge strane, uobičajena praksa i da se slavski kolač nosi u crkvu, a u nekim porodicama sveštenik dolazi u kuću da seče slavski kolač. Važan deo proslavljanja sveca zaštitnika je slavska gozba koja okuplja porodicu i njene srodnike i prijatelje.

Slava je vitalan element našeg nematerijalnog kulturnog nasleđa i 2014. godine upisana je na Uneskovu Reprezentativnu listu nematerijalnog kulturnog nasleđa čovečanstva. Sveti Sava – Savindan, posvećen prvom srpskom Arhiepiskopu i prosvetitelju srpskom, obeležava se 27. januara. Jedan je od najvećih porodičnih praznika u srpskom narodu. Proglašen je za školsku slavu, a svetkuju ga i mnoge zanatlije.

Motiv na marki: Sveti Sava (ikona, 2016. godina, sestrinstvo manastira Svetog Nikole – Končul) iz hrama Svetog Save na Vračaru. Motiv na kovertu: svećnjak, šaralica i kandilo, eksponati Etnografskog muzeja u Beogradu (autor fotografija Ivana Masniković Antić MA), ikona Svetog Save.

Stručna saradnja: Etnografski muzej u Beogradu.

Grafička obrada izdanja: Nadežda Skočajić, akademski grafičar.

Kataloške informacije

3. decembar 2019.

Umetnička obrada: Nadežda Skočajić

Višebojni ofset „Forum” Novi Sad; z.č. 13 3/4

965. 27,00 din (višebojna) 25.000

Tabak: 10

Na kovertu sa žigom PD (FDC)

Nacrt: 965. Sveti Sava (ikona, 2016. godina, sestrinstvo manastira Svetog Nikole – Končul) iz hrama Svetog Save na Vračaru.

Veličina marke: 29 x 42 mm

Važi neograničeno.

Srbija – šampion Evrope u odbojci

Odbojkaške reprezentacije Srbije su u 2019. ponovile uspeh ostvaren 2011. i osvojile zlatne medalje na XXXI EP, koja su odigrana u Ankari i Parizu. Seniorke i seniori Srbije su ove godine osvojili svoje treće titule prvaka Evrope. Seniorke su titule osvajale i 2011. i 2017, a seniori 2001. i 2011. Dvostruki šampioni Evrope su pre Srbije bili jedino Sovjetski savez (SSSR) i Čehoslovačka (ČSSR), a uspeh Srbije je ostvarila još samo Rusija.

Ženska odbojkaška reprezentacija Srbije je dvostruki uzastopni šampion Evrope. Srbija je u Ankari 2019. ponovila uspeh iz Bakua 2017. i osvojila treću titulu prvaka Evrope. Srbija je takođe i aktuelni svetski prvak sa SP 2018. u Jokohami i aktuelni olimpijski vicešampion sa OI 2016. u Rio de Žaneiru.

Za Srbiju su u Ankari igrale: Bjanka Buša, Katarina Lazović, Mina Popović, Slađana Mirković, Brankica Mihajlović, Maja Ognjenović, Stefana Veljković, Teodora Pušić, Ana Bjelica, Maja Aleksić, Silvija Popović, Tijana Bošković, Bojana Milenković i Jelena Blagojević. U stručnom štabu su bili Zoran Terzić, Branko Kovačević, Marko Gršić, Bojan Perović, Siniša Mladenović, Vladimir Banković, dr Dejan Aleksandrić i Dimitrije Pušić.

Tijana Bošković, korektor Srbije, proglašena je za najbolju igračicu (MVP) i najboljeg korektora Prvenstva, Maja Ognjenović, kapiten i tehničar Srbije, za najboljeg tehničara, a Brankica Mihajlović, primač Srbije, za najboljeg primača EP 2019. Tijana Bošković, korektor Srbije, proglašena je u izboru CEV (Evropske odbojkaške konfederacije) za najbolju odbojkašicu Evrope u 2019.

Boškovićeva je treći put uzastopno proglašena za najbolju igračicu u Evropi.

Odbojkaške reprezentacije Srbije su u 2019. ponovile uspeh ostvaren 2011. i osvojile zlatne medalje na XXXI EP, koja su odigrana u Ankari i Parizu. Seniorke i seniori Srbije su ove godine osvojili svoje treće titule prvaka Evrope. Seniorke su titule osvajale i 2011. i 2017, a seniori 2001. i 2011. Dvostruki šampioni Evrope su pre Srbije bili jedino Sovjetski savez (SSSR) i Čehoslovačka (ČSSR), a uspeh Srbije je ostvarila još samo Rusija.

Muška odbojkaška reprezentacija Srbije je osvojila zlatnu medalju na XXXI EP 2019. u Parizu, čime je postala trostruki prvak Evrope. Srbija je titule osvajala i 2001. u Ostravi i 2011. u Beču.

Za Srbiju su u Parizu igrali: Aleksandar Okolić, Uroš Kovačević, Nemanja Petrić, Lazar Ćirović, Nikola Peković, Petar Krsmanović, Marko Ivović, Nikola Jovović, Aleksandar Atanasijević, Dražen Luburić, Neven Majstorović, Marko Podraščanin, Srećko Lisinac i Vuk Todorović. U stručnom štabu su bili Slobodan Kovač, Ljubiša Ristić, Igor Žakić, dr Ljuban Martinović, Dejan Vuković, Ivan Popović, Radovan Vemić, Mirko Radisavljević, Radivoje Radaković, Zdravko Aničić i Slobodan Boškan. Uroš Kovačević, primač Srbije, proglašen je za najboljeg igrača (MVP) i najboljeg primača na prvenstvu Evrope, Aleksandar Atanasijević, korektor Srbije, za najboljeg korektora, a Srećko Lisinac, bloker Srbije, za najboljeg blokera na EP 2019.

Uroš Kovačević, primač Srbije, proglašen je za najboljeg igrača Evrope u 2019. u izboru Evropske odbojkaške konfederacije CEV, dok je Slobodan Kovač, prvi trener seniora Srbije, proglašen za najboljeg trenera u Evropi u 2019.

Stručna saradnja: Odbojkaški savez Srbije.

Grafička realizacija izdanja: Jakša Vlahović, akademski grafičar.

Kataloške informacije

6. decembar 2019.

Umetnička obrada Jakša Vlahović

Višebojni ofset „Forum” N.Sad; z.č. 13 3/4

966. 74,00 din (višebojna) 25.000

967. 74,00 din (višebojna) 25.000

Tabak: 8

Na kovertima sa žigom PD (FDCx2)

Nacrti: 966. Prvaci Evrope u odbojci za žene 2019, reprezentacija Srbije sa peharom 967. Prvaci Evrope u odbojci Pariz 2019, reprezentacija Srbije sa peharom.

Veličina marke: 42 x 31,9 mm

Važi neograničeno.

Nikola Tesla

Nikola Tesla

Kataloške informacije

23. maj 2019.

Umetnička obrada: Marina Kalezić

Višebojni ofset „Forum” Novi Sad; z.č. 13 ¾

932. 23,00 din (višebojna) 2.000.000

Tabak: 100 komada

Nacrt: 932. Portret Nikole Tesle

Veličina marke: 23,2 x 24,65 mm

Važi neograničeno.

Milutin Milanković

Milutin Milanković

Kataloške informacije

23. maj 2019.

Umetnička obrada: Marina Kalezić

Višebojni ofset „Forum” Novi Sad; z.č. 13 ¾

933. 35,00 din (višebojna) 200.000

Tabak: 100 komada

Nacrt: 933. Portret Milutina Milankovića

Veličina marke: 23,2 x 24,65 mm

Važi neograničeno.

Bezbednost dece na internetu

Bezbednost dece na internetu

Kataloške informacije

1. avgust 2019.

Umetnička obrada: Boban Savić

Višebojni ofset „Forum” Novi Sad; z.č. 13 ¾

937. 4,00 din (višebojna) 1.500.000

Tabak: 100 komada

Nacrt: 937. Dečja ruka na komjuterskom mišu čiji kabl predstavlja siluetu deteta u zagrljaju majke.

Veličina marke: 23,2 x 24,65 mm

Važi neograničeno.

Manastir Žiča, 13.vek

Manastir Žiča, 13.vek

Kataloške informacije

7. novembar 2019.

Umetnička obrada: Miroslav Nikolić

Višebojni ofset „Forum” Novi Sad; z.č. 13 ¾

959. 27,00 din (višebojna) 4.000.000

Tabak: 100 komada

Nacrt: 959. Manastir Žiča.

Veličina marke: 23,2 x 24,65 mm

Važi neograničeno.

Debela koka – Hylotelephium spectabile (Boreau) Ohba i medonosna pčela – Apis mellifera L.

Debela koka – Hylotelephium spectabile (Boreau) Ohba i medonosna pčela – Apis mellifera L.

Kataloške informacije

7. novembar 2019.

Umetnička obrada: Nadežda Skočajić

Višebojni ofset „Forum” Novi Sad; z.č. 13 ¾

960. 40,00 din (višebojna) 200.000

Tabak: 100 komada

Nacrt: 960. Cvet Debele koke sa medonosnom pčelom na njemu.

Veličina marke: 23,2 x 24,65 mm

Važi neograničeno.